Świerk pospolity 'Rubra Spicata' Picea abies 'Rubra Spicata'

Opis szczegółowy produktu

Świerk pospolity 'Rubra Spicata' - europejski górski iglak, który w naturze tworzy chłodniejsze i wilgotniejsze świerczyny od północnej Europy przez Alpy i Karpaty po Bałkany. Odmianę 'Rubra Spicata' wyselekcjonowano w dawnej Czechosłowacji. Opisuje się ją jako znalezisko z 1973 roku, później rozmnażane w Anglii i wprowadzone do handlu na początku lat 80. Pokrój jest wzniesiony, stożkowy, z rzadszym, „lżejszym” rozgałęzieniem niż u typowego świerka. Główny efekt pojawia się wiosną - w kwietniu i maju końce młodych pędów przez około 10–14 dni mają intensywnie czerwone zabarwienie, które przechodzi w brązowoczerwone, a następnie w zielone. Igły są krótkie, czworokątne, ciemnozielone, w dotyku lekko kłujące. Na starszych roślinach mogą pojawiać się wydłużone, zwisające szyszki, dojrzewające do odcieni brązu. W ogrodzie sprawdza się jako wyrazisty wiosenny soliter przy wejściu, w grupach iglaków oraz jako pionowy akcent w nasadzeniach wrzosowiskowych, gdzie dobrze łączy się z rododendronami, borówkami, wrzosami i trawami ozdobnymi. W porównaniu z odmianą 'Rydal' wiosenne przyrosty są zwykle jaśniej czerwone, a kontrast z ciemną zielenią igieł jest czytelny nawet z daleka.

Świerk pospolity - drzewo iglaste o stożkowym pokroju. W naturze może osiągać nawet 50 m wysokości. W warunkach ogrodowych dorasta zwykle do 25 m wysokości i 7 m szerokości. Kora w młodości jest gładka, brązowa, z wiekiem staje się bardziej łuskowata, spękana, raczej szarobrązowa. Gałęzie wyrastają okółkami. Igły mają ciemniejszą, zieloną barwę i są zaostrzone na końcach. Szyszki są wydłużone, początkowo rosną wzniesione, później zwisają w dół. Szyszki męskie są żółte, żeńskie czerwonawe. 

Uprawa:  Preferuje stanowisko w pełnym słońcu, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartemu wzrostowi korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, ale nie długotrwale podmokła. Najlepiej odpowiadają gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej warto rozłożyć ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i przesychanie gleby, a jednocześnie chroni płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemniku sadzi się od marca do października, w ciepłych i suchych okresach korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch–trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu świerk znosi przejściową suszę, jednak długotrwałe przesuszenie prowadzi do zasychania końców pędów, szczególnie w środowisku miejskim. Mrozoodporność odmiany sięga około –26 °C, w typowe zimy na nizinach i wyżynach nie wymaga ochrony zimowej, młode rośliny w pojemnikach lepiej jednak zimują w osłoniętym miejscu lub po wkopaniu pojemnika w ziemię. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną wystarczy jednorazowa dawka nawozu do iglaków ozdobnych, która wspiera równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. W niekorzystnych warunkach mogą wystąpić grzybowe plamistości igieł, a ze szkodników głównie przędziorki lub mszyce, ich występowanie wyraźnie ogranicza przewiewne stanowisko, wyrównana wilgotność i unikanie przenawożenia azotem. Przy nasadzeniach grupowych zaleca się rozstawę co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała dość miejsca na rozwinięcie pełnego kształtu i barwy.

Autor: Nikol | Rewizja: 16.1.2026