Świerk pospolity 'Rubra Spicata' Picea abies 'Rubra spicata'

Opis szczegółowy produktu

Świerk pospolity 'Rubra Spicata' <\/strong>- europejskie drzewo iglaste górskie, które w naturze tworzy chłodniejsze i wilgotniejsze lasy świerkowe od północnej Europy przez Alpy i Karpaty po Bałkany. Odmiana 'Rubra Spicata' została wybrana w byłej Czechosłowacji i opisuje się ją jako znalezisko z 1973 roku, później rozmnażana w Anglii i wprowadzona do handlu na początku lat 80. Pokrój jest wyprostowany, stożkowaty, z rzadszym, bardziej „przewiewnym” rozgałęzieniem niż u zwykłej świerka. Główny efekt pojawia się wiosną - od kwietnia do maja końce młodych pędów przez około 10–14 dni mają intensywnie czerwony kolor, który przechodzi w brązowo-czerwony, a następnie w zielony. Igły są krótkie, czworokątne, ciemnozielone, delikatnie kłujące w dotyku. U starszych roślin mogą tworzyć się podłużne, zwisające szyszki, dojrzewające do brązowych odcieni. W ogrodzie sprawdza się jako wyrazista wiosenna soliter przy wejściu, w grupach iglastych, a także jako pionowy akcent w nasadzeniach wrzosowiskowych, gdzie dobrze komponuje się z rododendronami, borówkami, wrzosami i trawami ozdobnymi. W porównaniu z odmianą 'Rydal', wiosenne przyrosty są jaśniej czerwone, a kontrast z ciemną zielenią igieł jest czytelny nawet z daleka.

Świerk pospolity - drzewo iglaste o stożkowym pokroju. W naturze potrafi osiągnąć do 50m wysokości. W warunkach ogrodowych standardowo dorasta do wysokości 25m i szerokości 7m. Kora jest młoda gładka, brązowa, z wiekiem staje się bardziej łuskowata, spękana, raczej szaro-brązowa. Gałęzie drzewa wyrastają okółkowo. Same igły są ciemniejsze, zielone, na końcach zaostrzone. Szyszki są podłużne, najpierw rosną pionowo, później pochylają się w dół. Żółty kolor mają szyszki męskie, czerwonawe są szyszki żeńskie.

Uprawa: Preferuje w pełni nasłonecznione stanowisko, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i kompaktowemu wzrostowi korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, ale nie długotrwale podmokła. Najlepiej sprawdzają się gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu w zakresie pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej zaleca się wykonać ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i wysychanie gleby, jednocześnie chroniąc płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października, w ciepłe i suche okresy korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch do trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu się świerk znosi przejściową suszę, jednak długotrwałe okresy suszy prowadzą do zasuszania końcówek pędów, szczególnie w środowisku miejskim. Mrozoodporność odmiany wynosi około –26 °C, w zwykłe zimy na nizinach i wzniesieniach ochrona zimowa nie sprawia problemów, młode rośliny w pojemnikach lepiej przezimują w osłoniętym miejscu lub po zagłębieniu pojemnika w glebie. Nawożenie jest umiarkowane, na wiosnę wystarczy jednorazowa dawka nawozu dla ozdobnych drzew iglastych, która wspomoże równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. W przypadku nieodpowiednich warunków mogą pojawić się choroby takie jak plamistość igieł, a ze szkodników przede wszystkim przędziorki lub mszyce; ich występowanie znacznie ograniczy przewiewne stanowisko, zrównoważona wilgotność i brak nadmiernego nawożenia azotem. Przy nasadzeniach grupowych zaleca się odstęp co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała wystarczająco miejsca do rozwinięcia pełnego kształtu i koloru.

Autor: Nikol | Rewizja: 16.1.2026