Świerk pospolity 'Rydal' Picea abies 'Rydal'

Opis szczegółowy produktu

Świerk pospolity 'Rydal' - bardzo oryginalna i interesująca odmiana świerka pospolitego, wyróżniająca się różowo zabarwionymi nowymi przyrostami. Odmiana 'Rydal' podawana jest jako selekcja szwedzka. Jej główną ozdobą są młode pędy, które wiosną rozwijają się w odcieniach różowoczerwonych, karminowych, aż po purpurowoczerwone, a po około 3–4 tygodniach przybierają zwykłą zieloną barwę. Pokrój jest wzniesiony, luźno lub nieregularnie stożkowy, a gałęzie tworzą ażurową koronę. Wzrost określa się jako wolny lub umiarkowanie wolny. Niektóre katalogi podają po 10 latach wysokość 1–1,5 m, inne w dobrych warunkach 2,5–3 m. W zwykłej praktyce ogrodowej roślina osiąga często 2,5–5 m wysokości i 1–2 m szerokości, zależnie od gleby, wilgotności i dostępnej przestrzeni. Igły są czterokanciaste, sztywniejsze, później intensywnie lub ciemnozielone. Młode szyszki mogą być różowowinne do purpurowych, dojrzałe szyszki są brązowe. Odmiana sprawdza się jako soliter na trawniku, przy wejściu, w ogródku przed domem, w większym ogrodzie skalnym, ogrodzie wrzosowiskowym oraz w kompozycjach z roślin iglastych, gdzie wiosenna barwa kontrastuje z karłowymi sosnami, jałowcami, wrzosami i trawami.

Świerk pospolity - drzewo iglaste o stożkowym pokroju. W naturze może osiągnąć nawet 50 m wysokości. W warunkach ogrodowych dorasta zwykle do 25 m wysokości i 7 m szerokości. Kora jest w młodości gładka, brązowa, z wiekiem staje się bardziej łuszcząca się, spękana, raczej szarobrązowa. Gałęzie wyrastają w okółkach. Igły są ciemniejsze, zielone, na końcach zaostrzone. Szyszki są wydłużone, początkowo rosną wzniesione, później zwisają w dół. Szyszki męskie są żółte, żeńskie czerwonawe. 

Uprawa: Preferuje stanowisko w pełnym słońcu, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartemu wzrostowi korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, ale nie długotrwale podmokła. Najlepiej odpowiadają jej gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w zakresie pH około 5–6,5, dlatego do dołu do sadzenia często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej warto rozłożyć ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i przesychanie gleby, a zarazem chroni płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemniku sadzi się od marca do października, w ciepłych i suchych okresach korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch–trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu świerk znosi przejściową suszę, jednak długotrwały niedobór wody prowadzi do zasychania końców pędów, szczególnie w warunkach miejskich. Mrozoodporność odmiany sięga około –26 °C. W typowe zimy na nizinach i terenach wyżynnych ochrona zimowa nie jest problemem, młode rośliny w pojemnikach lepiej jednak zimują w osłoniętym miejscu lub po wkopaniu pojemnika w ziemię. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną wystarczy jednorazowa dawka nawozu do ozdobnych roślin iglastych, która wspiera równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. W niekorzystnych warunkach mogą pojawić się grzybowe plamistości igieł, a ze szkodników przede wszystkim przędziorki i mszyce. Ich występowanie wyraźnie ogranicza przewiewne stanowisko, wyrównana wilgotność i unikanie przenawożenia azotem. Przy sadzeniu w grupach zaleca się rozstaw co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała dość miejsca na pełne rozwinięcie pokroju i barwy.

Autor: Nikol | Rewizja: 23.6. 2026