Świerk pospolity 'Will's Zwerg' Picea abies 'Will's Zwerg'

Opis szczegółowy produktu

Świerk pospolity 'Will's Zwerg' - karłowa odmiana świerka pospolitego o gęstym, regularnie stożkowym pokroju i wyraźnie jasnych młodych przyrostach. Powstała jako niemiecka selekcja i dzięki powolnemu wzrostowi przez długi czas zachowuje zwartą, schludną sylwetkę. Rośnie powoli, gęsto i regularnie stożkowo do szeroko stożkowo. W młodości jest bardzo zwarta, później stopniowo wydłuża się w bardziej wyrazisty stożek. Po około 10 latach osiąga około 1–1,5 m wysokości, a w wieku dojrzałym dorasta zazwyczaj do około 2–3 m wysokości i 1–1,5 m szerokości. Roczne przyrosty wynoszą przeważnie około 10–15 cm. Gałęzie są krótkie, gęsto rozmieszczone i skierowane skośnie ku górze aż na boki. Dzięki obfitemu rozgałęzieniu korona pozostaje gęsta od podstawy aż po wierzchołek i nie wykazuje wyraźnych nieregularności. Igły są krótkie, sztywne, ostro zakończone i gęsto rozmieszczone wokół pędów. Starsze igły mają intensywnie do ciemnozielonej barwy, natomiast nowe wiosenne przyrosty wyrastają wyraźnie jasnozielone do żółtozielonych. Kontrast między młodymi a starszymi igłami jest najsilniejszy wiosną i należy do głównych walorów ozdobnych tej odmiany. Na starszych egzemplarzach mogą pojawić się szyszki typowe dla świerka pospolitego. Są wydłużone, walcowate i zwisające, w młodości zielone do czerwonawych, a po dojrzeniu brązowe. Na młodych roślinach pojawiają się tylko sporadycznie. Kora jest początkowo dość gładka, szarobrązowa do czerwonobrązowej, z czasem przechodzi w drobno łuszczącą się, szarobrązową korowinę.

Świerk pospolity to drzewo iglaste o stożkowym pokroju. W naturze może osiągać nawet 50 m wysokości. W warunkach ogrodowych dorasta zwykle do 25 m wysokości i 7 m szerokości. Kora jest w młodości gładka, brązowa, z wiekiem staje się bardziej łuszcząca się i spękana, o barwie raczej szarobrązowej. Gałęzie wyrastają w okółkach. Igły są ciemniejsze, zielone, na końcach zaostrzone. Szyszki są podłużne, początkowo rosną pionowo, później zwisają w dół. Szyszki męskie mają barwę żółtą, a żeńskie czerwonawą. 

Uprawa: Preferuje stanowisko w pełnym słońcu, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartemu wzrostowi korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, jednak nie długotrwale podmokła. Najlepiej odpowiadają jej gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej warto wykonać ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i przesychanie gleby, a zarazem chroni płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemniku sadzi się od marca do października, w ciepłych i suchych okresach korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch–trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu świerk znosi przejściową suszę, długotrwały niedobór wody prowadzi jednak do zasychania końców pędów, szczególnie w warunkach miejskich. Mrozoodporność odmiany sięga około –26 °C, w typowe zimy na nizinach i wyżynach nie wymaga ochrony zimowej, młode rośliny w pojemnikach lepiej jednak zimują w miejscu osłoniętym od wiatru lub po wkopaniu pojemnika w ziemię. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną wystarczy jednorazowa dawka nawozu do ozdobnych roślin iglastych, która wspiera równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. Spośród chorób w niekorzystnych warunkach mogą wystąpić grzybowe plamistości igieł, a ze szkodników przede wszystkim przędziorki lub mszyce, ich występowanie znacznie ogranicza przewiewne stanowisko, wyrównana wilgotność i unikanie przenawożenia azotem. Przy sadzeniu w grupach zaleca się rozstawę co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała wystarczająco dużo miejsca na rozwinięcie pełnego kształtu i barwy.

Autor: Kamila | Rewizja: 8. 9. 2026