Świerk pospolity 'Will's Zwerg' Picea abies 'Will's Zwerg'

Opis szczegółowy produktu

Świerk pospolity 'Will's Zwerg' – karłowata odmiana świerka pospolitego o gęstym, regularnym, stożkowatym pokroju i efektownych, jasnych młodych przyrostach. Powstała jako selekcja niemiecka i dzięki powolnemu wzrostowi długotrwale zachowuje kompaktową, elegancką sylwetkę. Rośnie powoli, gęsto i regularnie, tworząc formę od stożkowatej do szeroko stożkowatej. W młodości jest bardzo kompaktowy, z czasem stopniowo rozwija się w wyraźniejszy stożek. W wieku około 10 lat osiąga wysokość około 1–1,5 m, a w wieku dorosłym zazwyczaj dorasta do około 2–3 m wysokości i 1–1,5 m szerokości. Roczne przyrosty wynoszą zazwyczaj około 10–15 cm. Gałęzie są krótkie, gęsto rozmieszczone i skierowane ukośnie w górę lub na boki. Dzięki bogatemu rozgałęzieniu korona pozostaje gęsta od podstawy aż po czubek, bez wyraźnych nieregularności. Igły są krótkie, sztywne, ostro zakończone i gęsto rozmieszczone wokół pędów. Starsze igliwie ma nasycony, ciemnozielony kolor, podczas gdy nowe wiosenne przyrosty wyrastają w kolorze wyraźnie jasnozielonym, aż do żółtozielonego. Kontrast między młodymi a starszymi igłami jest najbardziej widoczny wiosną i stanowi jedną z głównych cech ozdobnych tej odmiany. Na starszych okazach mogą pojawić się szyszki typowe dla świerka pospolitego. Są one wydłużone, cylindryczne i zwisające; w młodości zielone lub czerwonkawe, a w miarę dojrzewania brązowe. U młodych roślin pojawiają się rzadko. Kora początkowo jest dość gładka, szarobrązowa lub rdzawobrązowa, z czasem zmienia się w drobno łuskującą się, szarobrązową korę.

Świerk pospolity jest drzewem iglastym o stożkowatym pokroju. W stanie dzikim może osiągnąć do 50 m wysokości. W warunkach ogrodowych standardowo osiąga wysokość 25 m i szerokość 7 m. Kora w młodości jest gładka, brązowa, z wiekiem staje się bardziej łuszcząca, spękana, raczej szaro-brązowa. Gałęzie drzewa wyrastają okółkowo. Same igły są ciemniejsze, zielone, zaostrzone na końcach. Szyszki są podłużne, najpierw rosną pionowo, później pochylają się w dół. Samcze szyszki mają kolor żółty, samicze – czerwonawy.

Uprawa: Preferuje w pełni nasłonecznione stanowisko, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartej budowie korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, ale nie długotrwale podmokła. Najlepiej sprawdzają się gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu w zakresie pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej zaleca się wykonać ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i wysychanie gleby, jednocześnie chroniąc płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października, w ciepłe i suche okresy korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch do trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu się świerk znosi przejściową suszę, jednak długotrwałe okresy suszy prowadzą do zasuszania końcówek pędów, szczególnie w środowisku miejskim. Mrozoodporność odmiany wynosi około –26 °C, w zwykłe zimy na nizinach i wzniesieniach ochrona zimowa nie sprawia problemów, młode rośliny w pojemnikach lepiej przezimują w osłoniętym miejscu lub po zagłębieniu pojemnika w glebie. Nawożenie jest umiarkowane, na wiosnę wystarczy jednorazowa dawka nawozu dla ozdobnych drzew iglastych, która wspomoże równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. W przypadku nieodpowiednich warunków mogą pojawić się choroby takie jak plamistość igieł, a ze szkodników przede wszystkim przędziorki lub mszyce; ich występowanie znacznie ograniczy przewiewne stanowisko, zrównoważona wilgotność i brak nadmiernego nawożenia azotem. Przy nasadzeniach grupowych zaleca się odstęp co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała wystarczająco miejsca do rozwinięcia pełnego kształtu i koloru.

Autor: Kamila | Rewizja: 08.09.2026