Świerk pospolity 'Wingle's Weeper' Picea abies 'Wingle's Weeper'

Opis szczegółowy produktu

Świerk pospolity 'Wingle's Weeper' <\/strong>- europejska górska roślina iglasta rozpowszechniona od północnej Europy przez Alpy i Karpaty po Bałkany, w naturze tworzy chłodniejsze i wilgotniejsze lasy świerkowe. Odmiana 'Wingle's Weeper' to wybór ogrodowy o wyraźnie zwisających, miejscami płożących gałęziach. Bez podwiązywania tworzy niski, szeroko rozłożony pokrój, który w wieku dorosłym w naszych warunkach zazwyczaj osiąga około 0,5–1 m wysokości i około 2 m szerokości. Wzrost jest raczej umiarkowany, młode przyrosty w korzystnych warunkach wynoszą około 10–20 cm rocznie, więc kształt zmienia się stopniowo. Igły są krótkie, ciemnozielone, na końcach lekko kłujące, gęsto pokrywają pędy i utrzymują kolor również zimą. Szyszki świerka pospolitego są podłużne, zwisające, dojrzewają jesienią do brązowych odcieni i u odmian ogrodowych mogą pojawić się dopiero u starszych roślin. W kompozycjach sprawdza się jako soliter w przedogródku, na skraju rabaty, a także jako stabilny „zielony dywan” na skarpach, przy kamieniach i murkach. Dobrze komponuje się z wrzosami i wrzoścami, trawami ozdobnymi, borówkami i rododendronami, gdzie ciemna zieleń podkreśla kwiaty i strukturę liści.

Świerk pospolity - drzewo iglaste o stożkowatym pokroju. W naturze może dorastać do 50 m wysokości. W warunkach ogrodowych zazwyczaj osiąga 25 m wysokości i 7 m szerokości. Kora w młodości jest gładka, brązowa, z wiekiem staje się bardziej łuskowata, spękana, raczej szaro-brązowa. Gałęzie drzewa wyrastają okółkowo. Same igły są ciemniejsze, zielone, zaostrzone na końcach. Szyszki są podłużne, najpierw rosną pionowo, później pochylają się w dół. Żółty kolor mają szyszki męskie, czerwonawe są szyszki żeńskie.

Uprawa: Preferuje w pełni nasłonecznione stanowisko, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i kompaktowemu wzrostowi korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, ale nie długotrwale podmokła. Najlepiej sprawdzają się gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu w zakresie pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej zaleca się wykonać ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i wysychanie gleby, jednocześnie chroniąc płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października, w ciepłe i suche okresy korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch do trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu się świerk znosi przejściową suszę, jednak długotrwałe okresy suszy prowadzą do zasuszania końcówek pędów, szczególnie w środowisku miejskim. Mrozoodporność odmiany wynosi około –26 °C, w zwykłe zimy na nizinach i wzniesieniach ochrona zimowa nie sprawia problemów, młode rośliny w pojemnikach lepiej przezimują w osłoniętym miejscu lub po zagłębieniu pojemnika w glebie. Nawożenie jest umiarkowane, na wiosnę wystarczy jednorazowa dawka nawozu dla ozdobnych drzew iglastych, która wspomoże równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. W przypadku nieodpowiednich warunków mogą pojawić się choroby takie jak plamistość igieł, a ze szkodników przede wszystkim przędziorki lub mszyce; ich występowanie znacznie ograniczy przewiewne stanowisko, zrównoważona wilgotność i brak nadmiernego nawożenia azotem. Przy nasadzeniach grupowych zaleca się odstęp co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała wystarczająco miejsca do rozwinięcia pełnego kształtu i koloru.

Autor: Nikol | Rewizja: 16.1.2026