Świerk pospolity 'Wingle's Weeper' Picea abies 'Wingle's Weeper'

Opis szczegółowy produktu

Świerk pospolity 'Wingle's Weeper' - europejskie górskie drzewo iglaste rozpowszechnione od północnej Europy przez Alpy i Karpaty po Bałkany, w naturze tworzące chłodniejsze i wilgotniejsze bory świerkowe. Odmiana 'Wingle's Weeper' to ogrodowa selekcja o wyraźnie zwisających, miejscami wręcz płożących się gałęziach. Bez prowadzenia przy podporze tworzy niską, szeroko rozpostartą formę, która w wieku dojrzałym w naszych warunkach klimatycznych osiąga zwykle około 0,5–1 m wysokości i około 2 m szerokości. Wzrost jest raczej umiarkowany, młode przyrosty w sprzyjających warunkach wynoszą około 10–20 cm rocznie, dzięki czemu pokrój zmienia się stopniowo. Igły są krótkie, ciemnozielone, na końcach lekko kłujące, gęsto okrywają pędy i zachowują barwę także zimą. Szyszki świerka pospolitego są wydłużone, zwisające, dojrzewają jesienią, przybierając brązowe odcienie, a na odmianach ogrodowych mogą pojawiać się dopiero na starszych roślinach. W kompozycjach sprawdza się jako soliter w ogródku przed domem, na obrzeżu rabaty, a także jako trwała „zielona narzuta” na skarpach, przy kamieniach i murkach. Dobrze komponuje się z wrzosami i wrzoścami, trawami ozdobnymi, borówkami i rododendronami, przy których ciemna zieleń podkreśla kwiaty i fakturę liści.

Świerk pospolity - drzewo iglaste o stożkowatym pokroju. W naturze może dorastać nawet do 50 m wysokości. W warunkach ogrodowych zwykle osiąga 25 m wysokości i 7 m szerokości. Kora w młodości jest gładka, brązowa, z wiekiem staje się bardziej łuskowata, spękana, raczej szarobrązowa. Gałęzie wyrastają w okółkach. Same igły są ciemniejsze, zielone, na końcach zaostrzone. Szyszki są wydłużone, początkowo rosną wzniesione, później zwisają w dół. Szyszki męskie są żółte, żeńskie czerwonawe.

Uprawa:  Preferuje stanowisko w pełnym słońcu, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartemu wzrostowi korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, jednak nie długotrwale podmokła. Najlepiej odpowiadają mu gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu w zakresie pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej warto rozłożyć ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i przesychanie gleby, a jednocześnie chroni płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemniku sadzi się od marca do października, w ciepłych i suchych okresach korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch–trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu świerk znosi przejściową suszę, jednak długotrwały niedobór wody prowadzi do zasychania końców pędów, szczególnie w środowisku miejskim. Mrozoodporność odmiany wynosi około –26 °C, w typowe zimy na nizinach i terenach pagórkowatych nie wymaga ochrony, młode rośliny w pojemnikach lepiej jednak zimują w osłoniętym miejscu lub po wkopaniu pojemnika w ziemię. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną wystarczy jednorazowa dawka nawozu do ozdobnych roślin iglastych, która wspiera równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. W niekorzystnych warunkach mogą pojawić się grzybowe plamistości igieł, a ze szkodników przede wszystkim przędziorki lub mszyce, ich występowanie wyraźnie ogranicza przewiewne stanowisko, wyrównana wilgotność i unikanie przenawożenia azotem. Przy sadzeniu grupowym zaleca się rozstawę co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała dość miejsca na rozwinięcie pełnego pokroju i barwy.

Autor: Nikol | Rewizja: 16.1.2026