Świerk serbski 'De Ruyter' Picea omorika 'De Ruyter'

Opis szczegółowy produktu

Świerk serbski 'De Ruyter' - wolno rosnący świerk o szerokim, nieregularnym pokroju, dorastający do 1,8 m wysokości i 1,5 m szerokości. Wymaga umiarkowanie wilgotnej, dobrze zdrenowanej gleby oraz jasnego stanowiska bez bezpośredniego słońca. 

Świerk serbski - to szlachetne drzewo o wąskiej, smukłej koronie i delikatnych igłach potrafi przemienić każdą przestrzeń w doskonałe odbicie dzikiej przyrody. Bywa nazywany także jodłą serbską. Jest to drzewo o arystokratycznym wyglądzie i niepowtarzalnej sylwetce, które wnosi do ogrodu nie tylko pionową dynamikę, lecz także poczucie odwiecznego spokoju. Pochodzi z odległych obszarów górskich zachodniej Serbii oraz wschodniej Bośni i Hercegowiny, gdzie rośnie na stromych zboczach i w dolinach. To zagrożony gatunek, który przetrwał w małych, izolowanych populacjach i jest dziś chroniony jako rzadki. Dzięki zdolności przystosowania i niewielkim wymaganiom świerk serbski stał się popularnym wyborem nie tylko do parków i terenów publicznych, ale również do prywatnych ogrodów. Świerk serbski należy do najodporniejszych świerków. Rośnie na glebach o bardzo zróżnicowanym charakterze, w tym kwaśnych i piaszczystych. Radzi sobie także na suchszych, żwirowych stanowiskach. Rośnie powoli i nie znosi zacienienia. Jest to drzewo zimozielone o wysokości 20–35 m, wyjątkowo nawet 40 m, z pniem o średnicy do 1 m. Igły mają długość 10–20 mm, są ciemnozielone, od spodu z dwoma szerokimi, srebrzystymi paskami. Szyszki o długości 4–7 cm są początkowo fioletowopurpurowe, później przybierają cynamonową barwę i wyrastają na gałązce po dwie do pięciu.

Uprawa: Istnieje wiele gatunków i form świerków. Mają płytszy system korzeniowy, dlatego do sadzenia wybiera się miejsca lepiej osłonięte. Igły są zwykle sztywne, na końcu ostre i kłujące. Jajowate lub walcowate szyszki są zawsze zwisające i po rozwinięciu opadają. Świerki są również bardzo odporne na gorsze, zanieczyszczone środowisko, dobrze znoszą nadmierne uwilgotnienie oraz dłuższe okresy suszy. Młode rośliny chroni się przed mrozem. Sadzi się je w zwykłej, żyznej ziemi ogrodowej, która może mieć lekko kwaśny odczyn. Odpowiednie są stanowiska słoneczne, osłonięte od wiatru, z przepuszczalną glebą i regularnym podlewaniem.