Świerk serbski 'Pendula Bruns' Picea omorika 'Pendula Bruns'

Opis szczegółowy produktu

Świerk serbski 'Pendula Bruns' - bardzo interesująca odmiana o nieregularnym pokroju. Dorasta do 8–10 m wysokości przy szerokości około 1 m. Roczne przyrosty wynoszą około 20 cm, w zależności od warunków uprawy. Pokrój jest zatem smukły, a przewodnik rośnie prosto w górę. Gałęzie są mocne, długie i tworzą bardzo efektowny, zwisający pokrój. Igły są dość długie, spłaszczone, błyszczące, niebieskozielone, z dwoma białymi paskami na spodniej stronie. Najlepsze jest stanowisko słoneczne. Doskonała roślina do sadzenia pojedynczo jako soliter.

Świerk serbski - to szlachetne drzewo o wąskiej, smukłej koronie i delikatnych igłach potrafi zamienić każdą przestrzeń w doskonałe odbicie dzikiej przyrody. Bywa nazywany także jodłą serbską. To drzewo o arystokratycznym wyglądzie i niepowtarzalnej sylwetce, które wnosi do ogrodu nie tylko pionową dynamikę, lecz także poczucie odwiecznego spokoju. Pochodzi z odległych górskich obszarów zachodniej Serbii oraz wschodniej Bośni i Hercegowiny, gdzie rośnie na stromych urwiskach i w dolinach. To zagrożony gatunek, który przetrwał w małych, izolowanych populacjach i jest dziś chroniony jako rzadki. Dzięki zdolności przystosowania się i niewielkim wymaganiom świerk serbski stał się popularnym wyborem nie tylko do parków i przestrzeni publicznych, lecz także do prywatnych ogrodów. Świerk serbski należy do najbardziej odpornych świerków. Rośnie na szerokiej gamie gleb, w tym na kwaśnych i piaszczystych. Radzi sobie również na suchszych, żwirowych stanowiskach. Rośnie powoli i nie znosi zacienienia. Jest to drzewo zimozielone o wysokości 20–35 m, wyjątkowo nawet 40 m, z pniem o średnicy do 1 m. Igły mają 10–20 mm długości, są ciemnozielone, na spodzie z dwoma szerokimi, srebrzystymi paskami. Szyszki mają 4–7 cm długości, początkowo są fioletowopurpurowe, później przybierają barwę cynamonową i wyrastają na gałązce po dwie do pięciu.

Uprawa:  Istnieje wiele gatunków i form świerków. Mają płytszy system korzeniowy, dlatego do sadzenia wybiera się raczej miejsca osłonięte. Igły są zazwyczaj sztywne, ostro zakończone i kłujące. Jajowate lub walcowate szyszki są zawsze zwisające i po rozwinięciu opadają. Świerki są również bardzo odporne na gorsze, zanieczyszczone środowisko, dobrze znoszą nadmierną wilgotność gleby oraz dłuższe okresy suszy. Młode rośliny chroni się przed mrozem. Sadzi się je w zwykłej, żyznej ziemi ogrodowej, która może mieć lekko kwaśny odczyn. Odpowiednie są stanowiska słoneczne, osłonięte od wiatru, z glebą dobrze przepuszczalną i regularnym podlewaniem.