Świerk serbski 'Roter Austrieb' Picea omorika 'Roter Austrieb'

Opis szczegółowy produktu

Świerk serbski 'Roter Austrieb' - kolekcjonerska odmiana świerka. Rośnie średnio silnie, ma stożkowy pokrój i jest nieco bardziej rozłożysty niż inne gatunki. Igły są krótkie, od spodu niebieskie, a od góry błyszcząco zielone. Jego główną osobliwością jest czerwone zabarwienie młodych przyrostów, wybarwienie naprawdę wyjątkowe i niespotykane. Po 10 latach osiąga wysokość 2,5 m przy szerokości około 1 m. Ta rzadkość będzie pięknie górować w ogrodzie skalnym.

Świerk serbski - to szlachetne drzewo o wąskiej, smukłej koronie i delikatnych igłach potrafi przemienić każdą przestrzeń w doskonałe odbicie dzikiej przyrody. Znany jest także jako jodła serbska. To drzewo o arystokratycznym wyglądzie i niepowtarzalnej sylwetce, które wnosi do ogrodu nie tylko pionową dynamikę, ale i poczucie pradawnego spokoju. Pochodzi z odległych obszarów górskich zachodniej Serbii oraz wschodniej Bośni i Hercegowiny, gdzie rośnie na stromych urwiskach i w dolinach. Jest gatunkiem zagrożonym, który przetrwał w małych, izolowanych populacjach i dziś podlega ochronie jako gatunek rzadki. Dzięki zdolności przystosowania się i niewielkim wymaganiom świerk serbski stał się chętnie wybieranym drzewem nie tylko do parków i przestrzeni publicznych, ale również do ogrodów przydomowych. Świerk serbski należy do najbardziej odpornych świerków. Może rosnąć na glebach o bardzo różnym charakterze, w tym kwaśnych i piaszczystych. Radzi sobie także na suchszych, żwirowych stanowiskach. Rośnie powoli i nie znosi zacienienia. Jest to drzewo zimozielone o wysokości 20-35 m, wyjątkowo nawet 40 m, z pniem o średnicy do 1 m. Igły mają długość 10-20 mm, są ciemnozielone, od spodu z dwoma szerokimi, srebrzystymi paskami. Szyszki mają długość 4–7 cm, początkowo są fioletowo-purpurowe, później cynamonowe, wyrastają na gałązce po dwie do pięciu.

Uprawa:  Istnieje wiele gatunków i form świerków. Ich system korzeniowy jest płytszy, dlatego wybiera się dla nich bardziej osłonięte miejsca sadzenia. Igły są zwykle sztywne, na końcu ostre i kłujące. Jajowate lub walcowate szyszki są zawsze zwisające i po otwarciu opadają. Świerki są również bardzo odporne na gorsze, zanieczyszczone środowisko, dobrze znoszą nadmierne uwilgotnienie gleby czy dłuższe okresy suszy. Młode rośliny chroni się przed mrozem. Sadzi się je w zwykłej, żyznej ziemi ogrodowej, która może mieć lekko kwaśny odczyn. Odpowiednie są stanowiska słoneczne, osłonięte od wiatru, z glebą dobrze przepuszczalną, z regularnym podlewaniem.