Świerk sitkajski 'Midget' Picea sitchensis 'Midget'

Opis szczegółowy produktu

Świerk sitkajski 'Midget' <\/strong>- atrakcyjny kultywar pochodzący od gatunku, który w naturze rośnie na wilgotnych stanowiskach przybrzeżnych zachodniego wybrzeża Ameryki Północnej. Z potężnego drzewa powstała w wyniku selekcji miniaturowa forma, odpowiednia do małych ogrodów, skalniaków i wrzosowisk. 'Midget' rośnie bardzo wolno i tworzy gęsty, płasko kulisty do lekko szeroko jajowatego krzew. W warunkach środkowej Europy osiąga po dziesięciu latach około 50–80 cm wysokości i 40–70 cm szerokości, w wieku dorosłym zazwyczaj około 0,8–1 m wysokości i do 1–1,2 m szerokości. Gałęzie są krótkie, poziome do lekko zwisających i noszą gęste igły, które podkreślają zwarty kształt. Igły mają 1–2 cm długości, są płaskie, od góry szarozielone do niebieskozielonych, od spodu srebrzysto-białe, dzięki czemu korona sprawia wrażenie dwukolorowej. Jak wszystkie świerki, jest wiecznie zielony i oferuje całoroczną strukturę i kolor. Drobne kwiatostany męskie i żeńskie, pojawiające się wiosną, są niepozorne, czasami tworzą się mniejsze, podłużne, jasno brązowe szyszki, które uzupełniają zimowy aspekt rośliny. Dzięki naturalnie regularnemu wzrostowi nie wygląda surowo i dobrze sprawdza się jako niska soliter, w połączeniu z drobnymi rododendronami, wrzosami, karłowymi sosnami lub trawami na przedniej części rabat.

Świerk sitkajski jest dużym, iglastym, wiecznie zielonym drzewem, które dorasta do 80 m wysokości i obwodu około 5 m. Jest to zdecydowanie najwyższy świerk, pochodzący z Ameryki Północnej. Poza swoim pierwotnym obszarem występowania, sitka jest ceniona za szybki wzrost i adaptację do ubogich gleb, na których inne drzewa nie mogą rosnąć. W idealnych warunkach sitka może rosnąć nawet jeden i pół metra rocznie. Korona młodych drzew jest szeroka i stożkowata, z wiekiem jednak nabiera cylindrycznego kształtu. Ma ciekawe szyszki, początkowo są zielone lub czerwone, a dojrzewają do jasno brązowego koloru. Jego igły są krótsze, niezbyt kłujące, o srebrno-zielonym odcieniu. Uprawiany jest w wielu odmianach. Głównie odmiany o szarym lub niebiesko-szarym igliwiu są bardzo dekoracyjne, szczególnie w okresie wiosennego wzrostu, ponieważ jego młode, wyrastające gałązki mają piękny, okrągły kształt i śmiało mogą konkurować z najpiękniej kwitnącymi krzewami liściastymi. Rośnie stosunkowo dobrze nawet w zanieczyszczonym powietrzu dużych miast i w pobliżu fabryk, a także na bardzo ubogich glebach, gdzie inne drzewa iglaste nie radzą sobie.

Uprawa: Preferuje w pełni nasłonecznione stanowisko, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i kompaktowemu wzrostowi korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, ale nie długotrwale podmokła. Najlepiej sprawdzają się gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu w zakresie pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej zaleca się wykonać ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i wysychanie gleby, jednocześnie chroniąc płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października, w ciepłe i suche okresy korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch do trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu się świerk znosi przejściową suszę, jednak długotrwałe okresy suszy prowadzą do zasuszania końcówek pędów, szczególnie w środowisku miejskim. Mrozoodporność odmiany wynosi około –26 °C, w zwykłe zimy na nizinach i wzniesieniach ochrona zimowa nie sprawia problemów, młode rośliny w pojemnikach lepiej przezimują w osłoniętym miejscu lub po zagłębieniu pojemnika w glebie. Nawożenie jest umiarkowane, na wiosnę wystarczy jednorazowa dawka nawozu dla ozdobnych drzew iglastych, która wspomoże równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. W przypadku nieodpowiednich warunków mogą pojawić się choroby takie jak plamistość igieł, a ze szkodników przede wszystkim przędziorki lub mszyce; ich występowanie znacznie ograniczy przewiewne stanowisko, zrównoważona wilgotność i brak nadmiernego nawożenia azotem. Przy nasadzeniach grupowych zaleca się odstęp co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała wystarczająco miejsca do rozwinięcia pełnego kształtu i koloru.

Autor: Nikol | Rewizja: 27.11.2025