Świerk sitkajski 'Midget' Picea sitchensis 'Midget'

Opis szczegółowy produktu

Świerk sitkajski 'Midget' - atrakcyjna odmiana wywodząca się z gatunku, który w naturze rośnie na wilgotnych stanowiskach zachodniego wybrzeża Ameryki Północnej. Z potężnego drzewa w drodze selekcji powstała miniaturowa forma, odpowiednia do małych ogrodów, ogrodów skalnych i wrzosowisk. 'Midget' rośnie bardzo wolno i tworzy gęsty, spłaszczony kulisty lub lekko szeroko jajowaty krzew. W warunkach Europy Środkowej po dziesięciu latach osiąga około 50–80 cm wysokości i 40–70 cm szerokości, a w wieku dojrzałym zwykle około 0,8–1 m wysokości i do 1–1,2 m szerokości. Gałęzie są krótkie, poziome lub lekko zwisające, gęsto pokryte igłami, które podkreślają zwarty pokrój. Igły mają 1–2 cm długości, są płaskie, z wierzchu szarozielone do niebieskozielonych, od spodu srebrzystobiałe, dzięki czemu korona sprawia dwubarwne wrażenie. Jak wszystkie świerki jest zimozielony i przez cały rok zapewnia ogrodowi strukturę i kolor. Drobne kwiatostany męskie i żeńskie, pojawiające się wiosną, są mało widoczne, czasem tworzą się niewielkie, podłużne, jasnobrązowe szyszki, które uzupełniają zimowy wygląd rośliny. Dzięki naturalnie regularnemu wzrostowi nie sprawia surowego wrażenia i dobrze sprawdza się jako niski soliter, w połączeniu z drobnymi rododendronami, wrzosami, karłowymi sosnami lub trawami ozdobnymi na pierwszym planie rabat.

Świerk sitkajski to duże, zimozielone drzewo iglaste, które osiąga do 80 m wysokości i około 5 m obwodu pnia. Jest bez wątpienia najwyższym świerkiem, pochodzi z Ameryki Północnej. Poza naturalnym zasięgiem występowania ceni się go za szybki wzrost i zdolność przystosowania do ubogich gleb, na których inne drzewa nie są w stanie rosnąć. W idealnych warunkach świerk sitkajski może przyrastać nawet o półtora metra rocznie. Korona młodych drzew jest szeroka i stożkowata, z wiekiem przybiera jednak kształt walcowaty. Ma interesujące szyszki, początkowo zielone lub czerwone, które dojrzewając, stają się bladobrązowe. Jego igły są krótsze, niezbyt kłujące, ze srebrzystozielonym odcieniem. Uprawia się go w wielu odmianach. Szczególnie dekoracyjne są odmiany o igłach sinych lub niebieskosinych, zwłaszcza w okresie pędzenia, ponieważ młode, rozwijające się gałązki mają piękny, zaokrąglony kształt i śmiało mogą konkurować z najpiękniej kwitnącymi krzewami liściastymi. Stosunkowo dobrze rośnie także w zanieczyszczonym powietrzu dużych miast i w pobliżu zakładów przemysłowych, nawet na bardzo ubogich glebach, na których innym iglakom się nie wiedzie.

Uprawa: Preferuje stanowisko w pełnym słońcu, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartemu wzrostowi korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, jednak nie długotrwale podmokła. Najlepiej odpowiadają mu gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu w zakresie pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej warto rozłożyć ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i przesychanie gleby, a jednocześnie chroni płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemniku sadzi się od marca do października, w ciepłych i suchych okresach korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch–trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu świerk znosi przejściową suszę, jednak długotrwały niedobór wody prowadzi do zasychania końców pędów, szczególnie w środowisku miejskim. Mrozoodporność odmiany sięga około –26 °C, w typowe zimy na nizinach i terenach podgórskich ochrona zimowa nie jest problemem, młode rośliny w pojemnikach lepiej jednak zimują w miejscu osłoniętym od wiatru lub po zakopaniu pojemnika w gruncie. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną wystarczy jednorazowa dawka nawozu do iglaków ozdobnych, która wspomoże równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. Spośród chorób w niekorzystnych warunkach mogą pojawić się grzybowe plamistości igieł, a spośród szkodników przede wszystkim przędziorki lub mszyce, których występowanie wyraźnie ogranicza przewiewne stanowisko, wyrównana wilgotność i unikanie przenawożenia azotem. Przy sadzeniu grupowym zaleca się odstęp co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała dość miejsca na rozwinięcie pełnego pokroju i barwy.

Autor: Nikol | Rewizja: 27.11.2025