Świerk sitkajski 'Tannhöf' Picea sitchensis 'Tannhöf'

Opis szczegółowy produktu

Świerk sitkajski 'Tannhöf' - ceniona karłowa odmiana świerka sitkajskiego, która wnosi do nasadzeń subtelną elegancję i zwartą fakturę. Ten iglak wyróżnia się bardzo wolnym wzrostem i formuje gęsty, regularnie półkulisty do lekko stożkowatego pokrój. Gałęzie są gęsto ulistnione i rosną w regularnych piętrach, co daje wrażenie stabilności i gęstości. Igły są krótkie, sztywne, ostre i gęsto rozmieszczone wokół pędów. Cechą charakterystyczną tej odmiany jest wyraźnie srebrzysty nalot na spodniej stronie igieł, który w połączeniu z niebieskozieloną stroną górną tworzy efektowny kontrast i głębię barw. W wieku dojrzałym odmiana osiąga około 1–1,2 m wysokości przy szerokości około 1 m, co predestynuje ją do sadzenia w ogrodach skalnych, na wrzosowiskach, przy oczkach wodnych lub jako dominujący element większych kamiennych pojemników na tarasach. Odmiana 'Tannhöf' nie wymaga cięcia, ponieważ naturalnie utrzymuje gęstą i regularną formę, która nie ulega rozluźnianiu. W kompozycjach ogrodowych dobrze łączy się z drobniejszymi bylinami, takimi jak skalnice, sasanki, niskie poduchy płomyków czy trawy ozdobne, które podkreślają jej północny charakter. Swoją barwą potrafi ożywić również bardziej zacienione zakątki ogrodu, gdzie ciemniejsze odcienie działają kojąco.

Świerk sitkajski to duże, zimozielone drzewo iglaste, które dorasta do 80 m wysokości i około 5 m obwodu pnia. Jest to zdecydowanie najwyższy gatunek świerka, pochodzi z Ameryki Północnej. Poza naturalnym zasięgiem występowania sitka jest ceniona za szybki wzrost i zdolność przystosowania do ubogich gleb, na których inne drzewa nie mogą rosnąć. W idealnych warunkach może przyrastać nawet o półtora metra rocznie. Korona młodych drzew jest szeroka i stożkowata, z wiekiem przybiera jednak kształt walcowaty. Ma interesujące szyszki, początkowo zielone lub czerwone, dojrzewające do jasnobrązowej barwy. Jego igły są krótsze, niezbyt kłujące, ze srebrzystozielonym nalotem. Uprawia się go w wielu odmianach. Szczególnie odmiany o szarych lub niebieskoszarych igłach są bardzo dekoracyjne, zwłaszcza w okresie wypuszczania pędów, ponieważ młode, rozwijające się gałązki mają piękny, okrągły kształt i śmiało mogą konkurować z najpiękniej kwitnącymi krzewami liściastymi. Rośnie stosunkowo dobrze również w zanieczyszczonym powietrzu dużych miast i w pobliżu fabryk, i to nawet na bardzo ubogich glebach, na których inne iglaki sobie nie radzą.

Uprawa: Preferuje stanowisko w pełnym słońcu, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartemu wzrostowi korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, ale nie długotrwale podmokła. Najlepiej odpowiadają jej gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu pH 5–6,5, dlatego do dołu do sadzenia często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej warto rozłożyć ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i przesychanie gleby, a jednocześnie chroni płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemniku sadzi się od marca do października, w ciepłych i suchych okresach korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch–trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu świerk znosi przejściową suszę, długotrwałe przesuszenie prowadzi jednak do zasychania końców pędów, szczególnie w warunkach miejskich. Mrozoodporność odmiany sięga około –26 °C, w typowe zimy na nizinach i terenach pagórkowatych ochrona zimowa nie jest problemem, młode rośliny w pojemnikach lepiej jednak zimują w osłoniętym miejscu lub po wkopaniu pojemnika do gruntu. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną wystarczy jednorazowa dawka nawozu do iglaków ozdobnych, która wspiera równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. W niekorzystnych warunkach mogą pojawić się grzybowe plamistości igieł, a ze szkodników głównie przędziorki lub mszyce, ich występowanie wyraźnie ogranicza przewiewne stanowisko, wyrównana wilgotność i unikanie przenawożenia azotem. Przy sadzeniu w grupach zaleca się odstęp co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała dość miejsca na rozwinięcie pełnego kształtu i barwy.