Świerk sitkajski 'Tannhöf' Picea sitchensis 'Tannhöf'

Opis szczegółowy produktu

Świerk sitka 'Tannhöf' – ceniona karłowata odmiana świerka sitka, która wnosi do nasadzeń subtelną elegancję i kompaktową strukturę. To iglak charakteryzujący się bardzo powolnym wzrostem, który formuje się w gęsty, regularny pokrój półkulisty aż do lekko stożkowatego. Gałęzie są gęsto ulistnione i rosną w regularnych piętrach, co tworzy wrażenie stabilności i gęstości. Igły są krótkie, sztywne, ostre i gęsto rozmieszczone wokół gałęzi. Charakterystyczną cechą tej odmiany są spodnie strony igieł, które mają wyraźny srebrzysty odcień, co w połączeniu z modrozieloną górą tworzy efektowny kontrast i głębię kolorów. W wieku dorosłym odmiana osiąga wysokość około 1 do 1,2 metra przy szerokości około 1 metra, co predestynuje ją do sadzenia w skalniakach, wrzosowiskach, przy oczkach wodnych lub jako dominujący element w większych kamiennych donicach na tarasach. Odmiana 'Tannhöf' nie wymaga cięcia, ponieważ naturalnie utrzymuje gęstą i regularną formę, która nie ulega rozluźnieniu. W kompozycjach ogrodowych dobrze łączy się z drobnymi bylinami, takimi jak skalnice, konwalie, niskie kępy phloxów czy trawy ozdobne, które podkreślą jego północny charakter. Swoim kolorem potrafi ożywić nawet bardziej cieniste zakątki ogrodu, gdzie ciemniejsze odcienie działają uspokajająco.

Świerk sitkajski to duże, iglaste, wiecznie zielone drzewo, które dorasta do 80 m wysokości i około 5 m obwodu. Jest to zdecydowanie najwyższy świerk, pochodzący z Ameryki Północnej. Poza swoim pierwotnym obszarem występowania, sitka jest ceniona za szybki wzrost i adaptację do ubogich gleb, na których inne drzewa nie mogą rosnąć. W idealnych warunkach sitka może rosnąć nawet jeden i pół metra rocznie. Korona młodych drzew jest szeroka i stożkowata, z wiekiem jednak nabiera cylindrycznego kształtu. Ma ciekawe szyszki, początkowo są zielone lub czerwone, a dojrzewają do jasno brązowego koloru. Jego igły są krótsze, niezbyt kłujące, o srebrno-zielonym odcieniu. Uprawiany jest w wielu odmianach. Głównie odmiany o szarym lub niebiesko-szarym igliwiu są bardzo dekoracyjne, szczególnie w okresie wiosennego wzrostu, ponieważ jego młode, wyrastające gałązki mają piękny, okrągły kształt i śmiało mogą konkurować z najpiękniej kwitnącymi krzewami liściastymi. Rośnie stosunkowo dobrze nawet w zanieczyszczonym powietrzu dużych miast i w pobliżu fabryk, a także na bardzo ubogich glebach, gdzie inne drzewa iglaste nie radzą sobie.

Uprawa: Preferuje w pełni nasłonecznione stanowisko, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartej budowie korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, ale nie długotrwale podmokła. Najlepiej sprawdzają się gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu w zakresie pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej zaleca się wykonać ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i wysychanie gleby, jednocześnie chroniąc płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października, w ciepłe i suche okresy korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch do trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu się świerk znosi przejściową suszę, jednak długotrwałe okresy suszy prowadzą do zasuszania końcówek pędów, szczególnie w środowisku miejskim. Mrozoodporność odmiany wynosi około –26 °C, w zwykłe zimy na nizinach i wzniesieniach ochrona zimowa nie sprawia problemów, młode rośliny w pojemnikach lepiej przezimują w osłoniętym miejscu lub po zagłębieniu pojemnika w glebie. Nawożenie jest umiarkowane, na wiosnę wystarczy jednorazowa dawka nawozu dla ozdobnych drzew iglastych, która wspomoże równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. W przypadku nieodpowiednich warunków mogą pojawić się choroby takie jak plamistość igieł, a ze szkodników przede wszystkim przędziorki lub mszyce; ich występowanie znacznie ograniczy przewiewne stanowisko, zrównoważona wilgotność i brak nadmiernego nawożenia azotem. Przy nasadzeniach grupowych zaleca się odstęp co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała wystarczająco miejsca do rozwinięcia pełnego kształtu i koloru.