Szałwia lekarska 'Purpurascens' - Salvia officinalis 'Purpurascens' Salvia officinalis 'Purpurascens'

Opis szczegółowy produktu

Szałwia lekarska 'Purpurascens' - tę bylinę docenisz przede wszystkim za jej zielono-szare liście z nutą fioletowych odcieni. Odmiana 'Purpurascens' należy do tradycyjnie uprawianych form o purpurowych liściach i jest ceniona za kontrastowe ubarwienie młodych pędów. Tworzy półzdrewniały, aromatyczny krzew o zwartym pokroju, osiągający około 40–60 cm wysokości i 40–60 cm szerokości. Liście są podłużnie eliptyczne, delikatnie owłosione, w młodości zabarwione na kolor bordowy lub fioletowy, stopniowo przechodzące w szarozielony. Od czerwca do lipca nad liśćmi pojawiają się kłosy dwuwargowych kwiatów w odcieniach fioletu do lilii, które przyciągają pszczoły i inne zapylacze. Jadalne liście są spożywane na świeżo i suszone, dobrze komponują się z pieczonymi warzywami, mięsem i roślinami strączkowymi, a w naparach ujawniają się intensywne olejki eteryczne. Aromat i smak związane są głównie z zawartością olejków eterycznych, takich jak tujon, cyneol i kamfora, a także z garbnikami i kwasem rozmarynowym, które są powszechnie badane w roślinach pod kątem potencjału antyoksydacyjnego. W kompozycjach ogrodowych sprawdzi się na rabatach ziołowych, w żwirowych nasadzeniach w stylu śródziemnomorskim, na obrzeżach ścieżek oraz w pojemnikach, gdzie dobrze wygląda z lawendą, santoliną lub macierzanką.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca i gleby o szybkim drenażu, idealna jest mieszanka żwirowa lub piaszczysta z drenażem. Odpowiada pH około 6,5–8 i stanowisko z ciepłem i przepływem powietrza, gdzie liście szybko schną po deszczu. Podlewanie jest zazwyczaj potrzebne głównie po posadzeniu, po ukorzenieniu dobrze znosi suszę. Natomiast długotrwałe zimowe przemoczenie i ciężkie gliny prowadzą do gnicia szyjki korzeniowej i obumierania. W warunkach Polski sprawdza się sadzenie na podwyższonych rabatach lub w mulczu żwirowym, w przypadku donic ważne jest zimowe okrycie przed deszczem i cyklami rozmarzania i mrozu. Nawożenie powinno być umiarkowane, odpowiednie są niskie dawki kompostu lub nawozów o mniejszej zawartości azotu, aby liście się nie wyciągały i nie gniły. Pędy kwiatowe można po przekwitnięciu usunąć, ewentualnie można je usuwać już w fazie zawiązywania, jeśli celem jest dłuższa żywotność rozety liściowej. Mrozoodporność przy dobrze zdrenowanych glebach podaje się do około -20 °C, bardziej wrażliwa niż mróz jest zimowa wilgoć. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do października, najlepiej do nagrzanej gleby wiosną lub na przełomie lata i jesieni. Zalecany rozstaw wynosi 45–50 cm, co odpowiada około 4–5 sztukom na m². Roślina jest mniej atrakcyjna dla zwierzyny parzystokopytnej i na suchych rabatach sprawdza się nawet bez regularnego cięcia.

Autor: Nikol | Rewizja: 5.2.2026