Szałwia lekarska 'Purpurascens' Salvia officinalis 'Purpurascens'

Opis szczegółowy produktu

Szałwia lekarska 'Purpurascens' - ta bylina jest ceniona przede wszystkim za zielonoszare liście z fioletowym odcieniem. Odmiana 'Purpurascens' należy do tradycyjnie uprawianych form purpurowolistnych i wyróżnia się kontrastowym zabarwieniem młodych pędów. Tworzy półzdrewniały, aromatyczny krzewinek o zwartym pokroju, osiągający około 40–60 cm wysokości i 40–60 cm szerokości. Liście są podłużnie eliptyczne, delikatnie filcowate, za młodu winne lub fioletowe, stopniowo przechodzące w szarozielone. Od czerwca do lipca nad liśćmi pojawiają się kłosy wargowych kwiatów w odcieniach fioletu i liliowego, chętnie odwiedzane przez pszczoły i inne zapylacze. Jadalne liście stosuje się świeże i suszone, dobrze komponują się z pieczonymi warzywami, mięsem i roślinami strączkowymi, a w naparach ujawniają się ich intensywne olejki eteryczne. Aromat i smak zależą głównie od zawartości olejków eterycznych, wśród których są m.in. tujon, cyneol i kamfora, a także od garbników i kwasu rozmarynowego, badanych w roślinach pod kątem ich potencjału przeciwutleniającego. W kompozycjach ogrodowych sprawdza się na rabatach ziołowych, w żwirowych nasadzeniach w stylu śródziemnomorskim, wzdłuż ścieżek i w pojemnikach, gdzie dobrze wygląda z lawendą, santoliną lub macierzanką.

Uprawa:  Wymaga pełnego słońca i gleby szybko odprowadzającej wodę, najlepsza jest mieszanka żwirowa lub piaszczysta z drenażem. Odpowiada jej pH około 6,5–8 oraz ciepłe, przewiewne stanowisko, na którym liście po deszczu szybko obsychają. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu, po ukorzenieniu roślina dobrze znosi przesuszenie. Długotrwałe zimowe zalewanie i ciężkie gleby gliniaste prowadzą natomiast do gnicia szyjki korzeniowej i zamierania roślin. W naszych warunkach klimatycznych sprawdza się sadzenie na podwyższonych rabatach lub w ściółce żwirowej, a przy uprawie w pojemnikach ważna jest zimowa osłona przed deszczem i przed wahaniami odwilży i mrozu. Nawożenie powinno być umiarkowane, zaleca się niewielkie dawki kompostu lub nawozów o niższej zawartości azotu, aby liście się nie wykładały i nie gniły. Pędy kwiatowe można usunąć po przekwitnięciu lub już w chwili zawiązywania, jeśli celem jest dłuższa żywotność rozety liściowej. Mrozoodporność na dobrze zdrenowanych glebach podaje się na około -20 °C, przy czym groźniejsza od mrozu bywa zimowa wilgoć. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do października, najlepiej do nagrzanej gleby wiosną lub na przełomie lata i jesieni. Zalecana rozstawa to 45–50 cm, co odpowiada około 4–5 szt. na m². Roślina jest mało atrakcyjna dla zwierzyny płowej, a na suchych rabatach sprawdza się także bez regularnego cięcia.

Autor: Nikol | Rewizja: 5.2. 2026