Szałwia lekarska 'Purpurea' Salvia officianalis 'Purpurea'

Opis szczegółowy produktu

Szałwia lekarska 'Purpurea' - zimozielona lub półzimozielona odmiana szałwii lekarskiej, która łączy wartość użytkową i ozdobną. W dorosłości osiąga około 40–60 cm wysokości i 50–70 cm szerokości, tworząc zwarte, gęsto rozgałęzione półkrzewy z częściowo zdrewniałą podstawą. Młode liście mają intensywnie purpurowy do winnego kolor, w ciągu sezonu zmieniają się w odcienie zielono-fioletowe z srebrzystym połyskiem. Liście są podłużne, delikatnie omszone i silnie aromatyczne, o charakterystycznym korzennym zapachu i lekko gorzkawym smaku, wykorzystywane w kuchni do przyrządzania mięs, makaronów i mieszanek ziołowych. W maju do czerwca ponad ulistnieniem wyrastają wyprostowane kłosy niebieskofioletowych kwiatów, które przyciągają pszczoły i inne zapylacze. Odmiana sprawdzi się na rabatach ziołowych i żwirowych, w kompozycjach z bylinami oraz w pojemnikach na tarasach. Dobrze kontrastuje z gatunkami o srebrzystych liściach, lawendami czy trawami ozdobnymi. Wymaga pełnego słońca i lekkiej, przepuszczalnej gleby o pH około 6,5–7,5. Nie toleruje długotrwałego przemoczenia, natomiast dobrze radzi sobie w bardziej suchych warunkach. Mrozoodporność wynosi około -18 do -20 °C, w chłodniejszych rejonach zaleca się okrywanie strefy korzeniowej na zimę. Regularne cięcie wiosenne sprzyja kompaktowemu wzrostowi i odnowieniu wybarwienia liści.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca i gleby o szybkim drenażu, idealna jest mieszanka żwirowa lub piaszczysta z drenażem. Odpowiada pH około 6,5–8 i stanowisko z ciepłem i przepływem powietrza, gdzie liście szybko schną po deszczu. Podlewanie jest zazwyczaj potrzebne głównie po posadzeniu, po ukorzenieniu dobrze znosi suszę. Natomiast długotrwałe zimowe przemoczenie i ciężkie gliny prowadzą do gnicia szyjki korzeniowej i obumierania. W warunkach Polski sprawdza się sadzenie na podwyższonych rabatach lub w mulczu żwirowym, w przypadku donic ważne jest zimowe okrycie przed deszczem i cyklami rozmarzania i mrozu. Nawożenie powinno być umiarkowane, odpowiednie są niskie dawki kompostu lub nawozów o mniejszej zawartości azotu, aby liście się nie wyciągały i nie gniły. Pędy kwiatowe można po przekwitnięciu usunąć, ewentualnie można je usuwać już w fazie zawiązywania, jeśli celem jest dłuższa żywotność rozety liściowej. Mrozoodporność przy dobrze zdrenowanych glebach podaje się do około -20 °C, bardziej wrażliwa niż mróz jest zimowa wilgoć. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do października, najlepiej do nagrzanej gleby wiosną lub na przełomie lata i jesieni. Zalecany rozstaw wynosi 45–50 cm, co odpowiada około 4–5 sztukom na m². Roślina jest mniej atrakcyjna dla zwierzyny parzystokopytnej i na suchych rabatach sprawdza się nawet bez regularnego cięcia.

Autor: Jana | Rewizja: 19.02.2026