Szałwia lekarska 'Tricolor' - Salvia officinalis 'Tricolor' Szałwia lekarska 'Tricolor'

Opis szczegółowy produktu

Szałwia lekarska 'Tricolor' - wyrazista, pstrokata odmiana szałwii lekarskiej, wiecznie zielonego półkrzewu pochodzącego z rejonów północnego wybrzeża Morza Śródziemnego. Gatunek botaniczny zasiedla suche, kamieniste zbocza i wapienne gleby z dużą ilością słońca, czemu odpowiadają również jego wymagania w warunkach ogrodowych. Odmiana 'Tricolor' osiąga 40–60 cm wysokości i 50–70 cm szerokości, tworząc zwartą, gęsto rozgałęzioną krzewinkę z stopniowo drewniejącą podstawą. Liście ma podłużnie jajowate, długości 4–8 cm, delikatnie kutnerowate i silnie aromatyczne. Ich podstawowy kolor to szarozielony, brzegi są kremowobiałe, a młode przyrosty często mają różowy lub purpurowy odcień, szczególnie przy niższych temperaturach. Trójbarwne ulistnienie nadaje roślinie wyrazisty efekt ozdobny przez cały rok. W czerwcu i lipcu nad liśćmi wyrastają wyprostowane kłosy o wysokości 15–25 cm, niosące niebieskofioletowe kwiaty wargowe bogate w nektar, które przyciągają pszczoły i inne zapylacze. Liście zawierają olejki eteryczne z udziałem tujonu, cyneolu i kamfory, wykorzystywane są świeże i suszone jako przyprawa do mięsa, warzyw lub do mieszanek ziołowych. W tradycyjnym zielarstwie szałwia jest stosowana do przygotowywania naparów, szczególnie ze względu na swoje aromatyczne i ściągające właściwości.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca i gleby o szybkim drenażu, idealna jest mieszanka żwirowa lub piaszczysta z drenażem. Odpowiada pH około 6,5–8 i stanowisko z ciepłem i przepływem powietrza, gdzie liście szybko schną po deszczu. Podlewanie jest zazwyczaj potrzebne głównie po posadzeniu, po ukorzenieniu dobrze znosi suszę. Natomiast długotrwałe zimowe przemoczenie i ciężkie gliny prowadzą do gnicia szyjki korzeniowej i obumierania. W warunkach Polski sprawdza się sadzenie na podwyższonych rabatach lub w mulczu żwirowym, w przypadku donic ważne jest zimowe okrycie przed deszczem i cyklami rozmarzania i mrozu. Nawożenie powinno być umiarkowane, odpowiednie są niskie dawki kompostu lub nawozów o mniejszej zawartości azotu, aby liście się nie wyciągały i nie gniły. Pędy kwiatowe można po przekwitnięciu usunąć, ewentualnie można je usuwać już w fazie zawiązywania, jeśli celem jest dłuższa żywotność rozety liściowej. Mrozoodporność przy dobrze zdrenowanych glebach podaje się do około -20 °C, bardziej wrażliwa niż mróz jest zimowa wilgoć. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do października, najlepiej do nagrzanej gleby wiosną lub na przełomie lata i jesieni. Zalecany rozstaw wynosi 45–50 cm, co odpowiada około 4–5 sztukom na m². Roślina jest mniej atrakcyjna dla zwierzyny parzystokopytnej i na suchych rabatach sprawdza się nawet bez regularnego cięcia.

Autor: Jana | Rewizja: 19.02.2026