Szałwia lekarska 'Tricolor' Salvia officinalis 'Tricolor'

Opis szczegółowy produktu

Szałwia lekarska 'Tricolor' - wyrazista, pstrolistna odmiana szałwii lekarskiej, zimozielonego półkrzewu pochodzącego z obszarów północnej części basenu Morza Śródziemnego. Gatunek botaniczny zasiedla suche, kamieniste zbocza i gleby wapienne z dużą ilością słońca, czemu odpowiadają również jego wymagania w warunkach ogrodowych. Odmiana 'Tricolor' osiąga 40–60 cm wysokości i 50–70 cm szerokości, tworząc zwarty, gęsto rozgałęziony krzewinek o stopniowo drewniejącej podstawie. Liście są podłużnie jajowate, długości 4–8 cm, delikatnie omszone i silnie aromatyczne. Ich podstawowa barwa jest szarozielona, brzegi są kremowobiałe, a młode przyrosty mają często różowy do purpurowego odcień, zwłaszcza w niższych temperaturach. Trójbarwne ulistnienie nadaje roślinie wyrazisty walor ozdobny przez cały rok. W czerwcu i lipcu ponad liśćmi wyrastają wzniesione kłosy o wysokości 15–25 cm z niebieskofioletowymi, wargowymi kwiatami bogatymi w nektar, które przyciągają pszczoły i inne owady zapylające. Liście zawierają olejki eteryczne z udziałem tujonu, cyneolu i kamfory. Wykorzystuje się je świeże i suszone jako przyprawę do mięs, warzyw lub mieszanek ziołowych. W tradycyjnym ziołolecznictwie szałwię stosuje się do przygotowywania naparów, zwłaszcza ze względu na jej właściwości aromatyczne i ściągające.

Uprawa:  Wymaga pełnego słońca i gleby szybko odprowadzającej wodę, idealna jest mieszanka żwirowa lub piaszczysta z drenażem. Odpowiada jej pH około 6,5–8 oraz ciepłe, przewiewne stanowisko, na którym liście po deszczu szybko obsychają. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu, po ukorzenieniu roślina dobrze znosi przesuszenie. Natomiast długotrwałe zimowe zalewanie i ciężkie gleby gliniaste prowadzą do gnicia szyjki korzeniowej i zamierania roślin. W naszych warunkach klimatycznych sprawdza się sadzenie na podwyższonych rabatach lub w ściółce żwirowej, a w przypadku uprawy w pojemnikach ważna jest zimowa osłona przed deszczem oraz przed naprzemiennym rozmarzaniem i mrozem. Nawożenie powinno być umiarkowane, odpowiednie są niewielkie dawki kompostu lub nawozów o mniejszej zawartości azotu, aby pędy się nie wykładały, a liście nie gniły. Pędy kwiatostanowe można usunąć po przekwitnieniu albo już w momencie ich zawiązywania, jeśli celem jest dłuższa żywotność liściastej kępy. Mrozoodporność na glebach dobrze zdrenowanych podaje się na około -20 °C, przy czym większym zagrożeniem niż mróz bywa zimowa wilgoć. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do października, najlepiej do nagrzanej gleby wiosną lub na przełomie lata i jesieni. Zalecany rozstaw wynosi 45–50 cm, co odpowiada około 4–5 szt. na m². Roślina jest zwykle mało atrakcyjna dla zwierzyny płowej, a na suchych rabatach sprawdza się również bez regularnego cięcia.

Autor: Jana | Rewizja: 19.2. 2026