Szałwia omszona 'Blaukönigin' Salvia nemorosa 'Blaukönigin'

Opis szczegółowy produktu

Szałwia omszona 'Blaukönigin' - oferowana także pod synonimami Salvia × sylvestris 'Blaukönigin' lub 'Blue Queen'. Nawiązuje do europejskich siedlisk stepowych i leśno-stepowych Salvia nemorosa z Europy Południowo-Wschodniej oraz Azji Zachodniej i Północno-Zachodniej, a w ogrodzie tworzy trwałe, drewniejące kępy. W pełni kwitnienia dorasta zwykle do 50–70 cm, szerokość kępy ustala się na około 35–50 cm w zależności od żyzności gleby. Liście są wąsko jajowate do lancetowatych, często o długości 5–8 cm, wyraźnie pomarszczone i delikatnie owłosione. Po roztarciu uwalniają aromatyczne olejki eteryczne typowe dla szałwii. Od maja do sierpnia ponad liśćmi wyrastają smukłe, wzniesione kłosy o długości około 15–25 cm z drobnymi, dwuwargowymi kwiatami w niebieskofioletowych tonach. Kwiatom towarzyszą purpurowe do winnoczerwonych przysadki i kielichy, które zachowują barwę także po przekwitnięciu i przedłużają dekoracyjność kępy. Roślina jest wybitnie miododajna, a zarazem atrakcyjna dla motyli. Nadaje się na rabaty bylinowe, do partii żwirowych i suchych, do ogrodów w stylu stepowym oraz do róż. Dobrymi partnerami w kompozycji są kocimiętki, krwawniki lub trawy ozdobne. Pędy kwiatowe sprawdzają się również jako kwiat cięty.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca i gleby szybko odprowadzającej wodę, idealna jest mieszanka żwirowa lub piaszczysta z drenażem. Odpowiada jej pH około 6,5–8 oraz ciepłe, przewiewne stanowisko, na którym liście po deszczu szybko obsychają. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu, po ukorzenieniu roślina dobrze znosi przesuszenie. Natomiast długotrwałe zimowe podtopienie i ciężkie gleby gliniaste prowadzą do gnicia szyjki korzeniowej i zamierania roślin. W naszych warunkach klimatycznych sprawdza się sadzenie na podwyższonych rabatach lub w ściółce żwirowej, w pojemnikach ważne jest zimowe osłonięcie przed deszczem oraz przed naprzemiennym rozmarzaniem i mrozem. Nawożenie powinno być umiarkowane, odpowiednie są niewielkie dawki kompostu lub nawozów o mniejszej zawartości azotu, aby liście się nie rozkładały na boki i nie gniły. Pędy kwiatowe można usunąć po przekwitnięciu, ewentualnie usuwa się je już w momencie zawiązywania, jeśli celem jest dłuższa żywotność rozety liściowej. Mrozoodporność na dobrze zdrenowanych glebach podaje się do około -20 °C, bardziej niż mróz szkodzi jej zimowa wilgoć. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do października, najlepiej w nagrzaną glebę wiosną lub na przełomie lata i jesieni. Zalecana rozstawa to 45–50 cm, co odpowiada około 4–5 szt. na m². Roślina jest zwykle mniej atrakcyjna dla zwierzyny płowej, a na suchych rabatach sprawdza się także bez regularnego cięcia.

Autor: Nikol | Rewizja: 5.2. 2026