Szałwia omszona 'Blue Field' Salvia nemorosa 'Blue Field'

Opis szczegółowy produktu

Szałwia omszona 'Blue Field' - bylina z rodziny jasnotowatych, wywodząca się ze stepów i lasostepów Europy oraz zachodniej i północno-zachodniej Azji. Odmiana została wyhodowana w firmie Vitroflora w 2010 roku i wprowadzona do sprzedaży w 2011 roku. Jest objęta ochroną licencyjną PBR. Tworzy gęste, drewniejące kępy z rozetą liściową o wysokości około 25–30 cm. W czasie kwitnienia pędy kwiatowe wznoszą się na mniej więcej 45–55 cm, a kępa rozrasta się zwykle na szerokość 45–55 cm. Liście są lancetowate, lekko pomarszczone, szarozielone do średniozielonych. Po roztarciu wydzielają korzenny zapach. Od czerwca do października roślina wydaje długie, rozgałęzione, kłosowate kwiatostany z drobnymi, dwuwargowymi kwiatami w odcieniach od liliowego do niebieskofioletowego. Kielichy są często ciemniejsze, a pąki mają zwykle różowofioletowy odcień. Roślina jest wyjątkowo miododajna i przyciąga także motyle. Na rabacie dobrze sprawdza się jako obwódka oraz jako powtarzający się rytmiczny akcent wśród traw, kocimiętek i krwawników. Doskonale nadaje się też do obsadzania podnóża róż. Po przekwitnieniu dekoracyjne pozostają również purpurowo zabarwione kielichy. Po ścięciu pierwszej fali kwiatów pod koniec lata często następuje ponowne kwitnienie. Jako bylina ozdobna uprawiana jest dla kwiatów i aromatycznych liści. Liście zawierają olejki eteryczne i związki fenolowe typowe dla rodzaju Salvia, a w tradycyjnym ziołolecznictwie stosuje się je głównie zewnętrznie. Sztywne pędy kwiatowe sprawdzają się również jako kwiat cięty.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca i gleby szybko odprowadzającej wodę. Idealna jest żwirowa lub piaszczysta mieszanka z drenażem. Odpowiada jej pH około 6,5–8 oraz ciepłe, przewiewne stanowisko, na którym liście szybko obsychają po deszczu. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu. Po ukorzenieniu roślina dobrze znosi przesuszenie. Natomiast długotrwałe zimowe zastoje wody i ciężkie gliny prowadzą do gnicia szyjki korzeniowej i zamierania roślin. W naszych warunkach klimatycznych sprawdza się sadzenie na podwyższonych rabatach lub w ściółce żwirowej. W przypadku uprawy w pojemnikach ważne jest zimowe osłonięcie przed deszczem oraz przed naprzemiennym rozmarzaniem i przemarzaniem. Nawożenie powinno być umiarkowane. Odpowiednie są niewielkie dawki kompostu lub nawozów o niższej zawartości azotu, aby liście nie wykładały się i nie gniły. Pędy kwiatowe można usunąć po przekwitnieniu. Można je też usuwać już w chwili zawiązywania, jeśli celem jest dłuższa żywotność rozety liściowej. Mrozoodporność na dobrze zdrenowanych glebach określa się na około -20 °C. Bardziej niż mróz szkodzi roślinie zimowa wilgoć. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do października, najlepiej w nagrzaną glebę wiosną lub na przełomie lata i jesieni. Zalecany rozstaw wynosi 45–50 cm, co odpowiada około 4–5 szt. na m². Roślina jest zwykle mało atrakcyjna dla zwierzyny płowej, a na suchych rabatach sprawdza się nawet bez regularnego cięcia.

Autor: Nikol | Rewizja: 5.2. 2026