Szałwia omszona 'Caradonna' Salvia nemorosa 'Caradonna'

Opis szczegółowy produktu

Szałwia omszona 'Caradonna' - miododajna bylina z rodziny jasnotowatych. Gatunek wywodzi się ze stanowisk stepowych i leśno-stepowych Europy oraz Azji Zachodniej. Odmiana powstała w Niemczech jako selekcja szkółki Zillmer Pflanzen w Uchte. Do ogrodów trafiła dzięki wyraziście ciemnym, purpurowym do niemal czarnofioletowych pędom. Tworzy gęstą kępę o wysokości zwykle 40–60 cm i szerokości 40–50 cm. Liście są podłużnie jajowate do lancetowatych, mają około 7 cm długości i około 2,5 cm szerokości. Z wierzchu są pomarszczone, od spodu szarozielono filcowate, a po roztarciu delikatnie aromatyczne. Ponad liśćmi wyrastają smukłe, kłosowate kwiatostany długości około 15–25 cm z drobnymi, dwuwargowymi kwiatami w odcieniach fioletowoniebieskich do fioletowych. Główne kwitnienie trwa od końca maja do lipca. Często następuje po nim słabsza fala w sierpniu i wrześniu, zwłaszcza po ścięciu przekwitłych pędów kwiatostanowych. Ciemne kielichy i przysadki pozostają dekoracyjne także po przekwitnięciu i nadają kępie czysty, graficzny wygląd. Roślina jest bardzo chętnie odwiedzana przez pszczoły i przyciąga także motyle. Na rabacie sprawdza się jako obrzeże ścieżek oraz jako powtarzający się akcent między trawami ozdobnymi, kocimiętkami i krwawnikami. Doskonale towarzyszy różom i lawendzie. Sztywne pędy kwiatostanowe nadają się też do wazonu jako drobny kwiat cięty. Poza okresem kwitnienia dekoracyjna pozostaje również gęsta, przyziemna rozeta szarozielonych liści, która tworzy niską poduszkę i łagodzi krawędzie rabat.

Uprawa:  Wymaga pełnego słońca i gleby szybko odprowadzającej wodę. Idealna jest mieszanka żwirowa lub piaszczysta z drenażem. Odpowiada jej pH około 6,5–8 oraz ciepłe, przewiewne stanowisko, na którym liście szybko obsychają po deszczu. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu, a po ukorzenieniu roślina dobrze znosi przesuszenie. Długotrwałe zimowe podtopienie i ciężkie gliny prowadzą natomiast do gnicia szyjki korzeniowej i zamierania roślin. W warunkach klimatycznych Polski sprawdza się sadzenie na podwyższonych rabatach lub w ściółce żwirowej. W pojemnikach ważna jest zimowa osłona przed deszczem oraz przed naprzemiennym rozmarzaniem i zamarzaniem. Nawożenie powinno być umiarkowane. Zaleca się niewielkie dawki kompostu lub nawozów o mniejszej zawartości azotu, aby liście nie wylegały i nie gniły. Pędy kwiatostanowe można usuwać po przekwitnięciu. Można je też usuwać już w chwili zawiązywania, jeśli celem jest dłuższa żywotność rozety liściowej. Mrozoodporność na dobrze zdrenowanych glebach podaje się na około -20 °C. Bardziej niż mróz szkodzi roślinie zimowa wilgoć. Sadzi się ją najczęściej od marca do października, najlepiej wiosną do nagrzanej gleby lub na przełomie lata i jesieni. Zalecana rozstawa to 45–50 cm, co odpowiada około 4–5 szt. na m². Roślina jest zwykle mało atrakcyjna dla zwierzyny płowej, a na suchych rabatach sprawdza się nawet bez regularnego cięcia.

Autor: Nikol | Rewizja: 5.2. 2026