Szałwia omszona 'Rosakönigin' - Salvia nemorosa 'Rosakönigin' Salvia nemorosa 'Rosakönigin'

Opis szczegółowy produktu

Szałwia łąkowa 'Rosakönigin' - bylina pochodząca z cieplejszych rejonów Europy oraz zachodniej i środkowej Azji, gdzie zasiedla słoneczne, nasłonecznione zbocza, suche łąki i kamieniste obrzeża stepów z dobrym drenażem. Odmiana 'Rosakönigin' tworzy zwarte, gęsto rozrastające się kępy, które w okresie kwitnienia osiągają około 40–60 cm wysokości i 30–45 cm szerokości. Łodygi są sztywne i niosą wyprostowane kłosy z dwuwargowymi kwiatami w odcieniach różu do różowo-fioletowego, otwierającymi się stopniowo od dołu. Główne kwitnienie przypada na czerwiec i lipiec, przy odpowiednim przycinaniu często przedłuża się do sierpnia i września. Liście są podłużnie jajowate, delikatnie pomarszczone, średnio zielone i po roztarciu wyraźnie aromatyczne. Roślina należy do niezawodnych bylin przyciągających pszczoły, wabi również motyle, a kwiatostany nadają się do wiązanek. Kwiaty po przekwitnieniu mogą zawiązać nasiona, w cieplejszych rejonach czasem pojawia się niepozorny samozasiew. Jadalne kwiaty stosuje się głównie jako dekorację sałatek, ze względu na kolor i delikatnie korzenny zapach. W kompozycjach z bylinami dobrze komponuje się z kocimiętką, lawendą, krwawnikami, jeżówkami i trawami ozdobnymi, przy różach dodaje pionowego akcentu i naturalnie wypełnia obrzeża rabat.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca i gleby o szybkim drenażu, idealna jest mieszanka żwirowa lub piaszczysta z drenażem. Odpowiada pH około 6,5–8 i stanowisko z ciepłem i przepływem powietrza, gdzie liście szybko schną po deszczu. Podlewanie jest zazwyczaj potrzebne głównie po posadzeniu, po ukorzenieniu dobrze znosi suszę. Natomiast długotrwałe zimowe przemoczenie i ciężkie gliny prowadzą do gnicia szyjki korzeniowej i obumierania. W warunkach Polski sprawdza się sadzenie na podwyższonych rabatach lub w mulczu żwirowym, w przypadku donic ważne jest zimowe okrycie przed deszczem i cyklami rozmarzania i mrozu. Nawożenie powinno być umiarkowane, odpowiednie są niskie dawki kompostu lub nawozów o mniejszej zawartości azotu, aby liście się nie wyciągały i nie gniły. Pędy kwiatowe można po przekwitnięciu usunąć, ewentualnie można je usuwać już w fazie zawiązywania, jeśli celem jest dłuższa żywotność rozety liściowej. Mrozoodporność przy dobrze zdrenowanych glebach podaje się do około -20 °C, bardziej wrażliwa niż mróz jest zimowa wilgoć. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do października, najlepiej do nagrzanej gleby wiosną lub na przełomie lata i jesieni. Zalecany rozstaw wynosi 45–50 cm, co odpowiada około 4–5 sztukom na m². Roślina jest mniej atrakcyjna dla zwierzyny parzystokopytnej i na suchych rabatach sprawdza się nawet bez regularnego cięcia.

Autor: Nikol | Rewizja: 5.2.2026