Szałwia omszona 'Rosakönigin' Salvia nemorosa 'Rosakönigin'

Opis szczegółowy produktu

Szałwia omszona 'Rosakönigin' - bylina pochodząca z cieplejszych rejonów Europy oraz zachodniej i środkowej Azji, gdzie zasiedla słoneczne, nagrzane zbocza, suche łąki i kamieniste skraje stepów o dobrym drenażu. Odmiana 'Rosakönigin' tworzy zwarte, gęsto rozkrzewiające się kępy, które w okresie kwitnienia osiągają około 40–60 cm wysokości i 30–45 cm szerokości. Łodygi są sztywne i niosą wzniesione kłosy z dwuwargowymi kwiatami w odcieniach różu do różowofioletowego, otwierającymi się stopniowo od dołu. Główne kwitnienie przypada na czerwiec i lipiec, a przy odpowiednim przycięciu często przedłuża się do sierpnia i września. Liście są podłużnie jajowate, delikatnie pomarszczone, średnio zielone i po roztarciu wyraźnie aromatyczne. Roślina należy do niezawodnych bylin miododajnych, przyciąga także motyle, a kwiatostany sprawdzają się również w bukietach. Po przekwitnieniu kwiaty mogą zawiązywać nasiona, w cieplejszych rejonach czasem pojawia się niepozorny samosiew. Jadalne kwiaty wykorzystuje się głównie do dekoracji sałatek ze względu na barwę i delikatnie korzenny aromat. W kompozycjach bylinowych dobrze łączy się z kocimiętką, lawendą, krwawnikami, rudbekiami i trawami ozdobnymi, przy różach dodaje pionowego akcentu i w naturalny sposób wypełnia brzegi rabat.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca i gleby szybko odprowadzającej wodę, idealne jest podłoże żwirowe lub piaszczyste z drenażem. Odpowiada jej pH około 6,5–8 oraz ciepłe i przewiewne stanowisko, na którym liście po deszczu szybko obsychają. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu, po ukorzenieniu roślina dobrze znosi przesuszenie. Natomiast długotrwałe zimowe przemoczenie i ciężkie gliny prowadzą do gnicia szyjki korzeniowej i zamierania roślin. W naszych warunkach klimatycznych sprawdza się sadzenie na podwyższonych rabatach lub w ściółce żwirowej, a w przypadku pojemników ważne jest zimowe zabezpieczenie przed deszczem oraz przed naprzemiennym odwilżaniem i zamarzaniem. Nawożenie powinno być umiarkowane, odpowiednie są niewielkie dawki kompostu lub nawozów o mniejszej zawartości azotu, aby kępy się nie rozkładały, a liście nie gniły. Pędy kwiatowe można usunąć po przekwitnieniu albo nawet już w fazie zawiązywania, jeśli celem jest dłuższa żywotność rozety liściowej. Mrozoodporność na dobrze zdrenowanych glebach określa się na około -20 °C, bardziej niż mróz szkodzi roślinie zimowa wilgoć. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do października, najlepiej do nagrzanej gleby wiosną lub na przełomie lata i jesieni. Zalecana rozstawa wynosi 45–50 cm, co odpowiada około 4–5 szt. na m². Roślina jest mało atrakcyjna dla zwierzyny płowej i na suchych rabatach sprawdza się nawet bez regularnego cięcia.

Autor: Nikol | Rewizja: 5.2. 2026