Szałwia omszona 'Salvatore Blue' - Salvia nemorosa 'Salvatore Blue' Salvia nemorosa 'Salvatore Blue'

Opis szczegółowy produktu

Szałwia błogosławiona 'Salvatore Blue' - roślina z rodziny jasnotowatych, pochodząca z cieplejszych regionów Europy Środkowej i Południowo-Wschodniej oraz Azji Zachodniej, gdzie rośnie na słonecznych zboczach, suchych łąkach i kamienistych obrzeżach stepów z dobrym drenażem. Odmiana 'Salvatore Blue' pochodzi z hodowli PanAmerican Seed i została wprowadzona jako alternatywa dla rozmnażanych wegetatywnie szałwii. Tworzy gęste, zwarte kępy z silniej rozgałęzionymi łodygami, w okresie kwitnienia osiągające około 30–45 cm wysokości i 25–35 cm szerokości. Liście są podłużnie jajowate, delikatnie pomarszczone, średnio zielone i po roztarciu wyraźnie aromatyczne. Od czerwca do lipca wyrastają długie, smukłe kłosy z ciemnoniebieskimi, dwuwargowymi kwiatami, które otwierają się stopniowo od dołu. Ciemne kielichy i łodygi przedłużają efekt kolorystyczny nawet po przekwitnięciu poszczególnych kwiatów. Przy wczesnym przycięciu po pierwszej fali kwitnienia roślina często ponownie zakwita, a kwitnienie przedłuża się do sierpnia lub września. Jest bardzo miododajna, odwiedzana jest również przez motyle, a kwiatostany nadają się do letnich kompozycji. W kompozycjach bylinowych dobrze komponuje się z lawendą, kocimiętką, krwawnikami i trawami ozdobnymi, a przy różach tworzy pionowy rytm i naturalnie wzmacnia brzegi rabat.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca i gleby o szybkim drenażu, idealna jest mieszanka żwirowa lub piaszczysta z drenażem. Odpowiada pH około 6,5–8 i stanowisko z ciepłem i przepływem powietrza, gdzie liście szybko schną po deszczu. Podlewanie jest zazwyczaj potrzebne głównie po posadzeniu, po ukorzenieniu dobrze znosi suszę. Natomiast długotrwałe zimowe przemoczenie i ciężkie gliny prowadzą do gnicia szyjki korzeniowej i obumierania. W warunkach Polski sprawdza się sadzenie na podwyższonych rabatach lub w mulczu żwirowym, w przypadku donic ważne jest zimowe okrycie przed deszczem i cyklami rozmarzania i mrozu. Nawożenie powinno być umiarkowane, odpowiednie są niskie dawki kompostu lub nawozów o mniejszej zawartości azotu, aby liście się nie wyciągały i nie gniły. Pędy kwiatowe można po przekwitnięciu usunąć, ewentualnie można je usuwać już w fazie zawiązywania, jeśli celem jest dłuższa żywotność rozety liściowej. Mrozoodporność przy dobrze zdrenowanych glebach podaje się do około -20 °C, bardziej wrażliwa niż mróz jest zimowa wilgoć. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do października, najlepiej do nagrzanej gleby wiosną lub na przełomie lata i jesieni. Zalecany rozstaw wynosi 45–50 cm, co odpowiada około 4–5 sztukom na m². Roślina jest mniej atrakcyjna dla zwierzyny parzystokopytnej i na suchych rabatach sprawdza się nawet bez regularnego cięcia.

Autor: Nikol | Rewizja: 5.2.2026