Szałwia omszona 'Salvatore Blue' Salvia nemorosa 'Salvatore Blue'

Opis szczegółowy produktu

Szałwia omszona 'Salvatore Blue' - roślina z rodziny jasnotowatych, pochodząca z cieplejszych regionów Europy Środkowej i Południowo-Wschodniej oraz z Azji Zachodniej. Rośnie tam na nasłonecznionych zboczach, suchych łąkach i kamienistych obrzeżach stepów o dobrym drenażu. Odmiana 'Salvatore Blue' pochodzi z hodowli PanAmerican Seed i została wprowadzona jako nasienna alternatywa dla szałwii rozmnażanych wegetatywnie. Tworzy gęste, zwarte kępy o silniej rozgałęzionych pędach. W czasie kwitnienia osiągają one około 30–45 cm wysokości i 25–35 cm szerokości. Liście są podłużnie jajowate, delikatnie pomarszczone, średniozielone i po roztarciu wyraźnie aromatyczne. Od czerwca do lipca wyrastają długie, smukłe kłosy z ciemnoniebieskimi, dwuwargowymi kwiatami, które otwierają się stopniowo od dołu. Ciemne kielichy i pędy przedłużają efekt barwny także po przekwitnięciu pojedynczych kwiatów. Po terminowym przycięciu po pierwszej fali kwitnienia roślina często ponownie zawiązuje pąki, a kwitnienie przedłuża się do sierpnia lub września. Jest wyjątkowo miododajna i chętnie odwiedzają ją także motyle. Kwiatostany sprawdzają się w letnich bukietach. W kompozycjach bylinowych dobrze komponuje się z lawendą, kocimiętką, krwawnikami i trawami ozdobnymi. Przy różach wprowadza pionowy rytm i w naturalny sposób porządkuje obrzeża rabat.

Uprawa:  Wymaga pełnego słońca i gleby szybko odprowadzającej wodę. Idealna jest mieszanka żwirowa lub piaszczysta z drenażem. Odpowiada jej pH około 6,5–8 oraz ciepłe, przewiewne stanowisko, na którym liście po deszczu szybko obsychają. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu, a po ukorzenieniu roślina dobrze znosi przesuszenie. Długotrwałe zimowe zalewanie i ciężkie gliny prowadzą natomiast do gnicia szyjki korzeniowej i zamierania roślin. W warunkach polskich sprawdza się sadzenie na podwyższonych rabatach lub w ściółce żwirowej. Rośliny w pojemnikach trzeba zimą chronić przed deszczem i naprzemiennym rozmarzaniem i zamarzaniem. Nawożenie powinno być umiarkowane. Zalecane są niewielkie dawki kompostu lub nawozy o mniejszej zawartości azotu, dzięki czemu pędy się nie rozkładają, a liście nie gniją. Pędy kwiatowe można usunąć po przekwitnięciu. Można je też usuwać już w momencie zawiązywania, jeśli celem jest dłuższa żywotność rozety liściowej. Przy dobrze zdrenowanej glebie mrozoodporność podaje się na około -20 °C. Roślina jest bardziej wrażliwa na zimową wilgoć niż na mróz. Sadzi się ją najczęściej od marca do października, najlepiej wiosną do nagrzanej gleby lub na przełomie lata i jesieni. Zalecana rozstawa wynosi 45–50 cm, co odpowiada około 4–5 szt. na m². Roślina jest mało atrakcyjna dla zwierzyny płowej i sprawdza się na suchych rabatach także bez regularnego cięcia.

Autor: Nikol | Rewizja: 5.2. 2026