Szałwia omszona 'Viola Klose' Salvia nemorosa 'Viola Klose'

Opis szczegółowy produktu

Szałwia omszona 'Viola Klose' - długowieczna bylina stepowa pochodząca z cieplejszych rejonów Europy Środkowej i Południowo-Wschodniej oraz z Azji Zachodniej i Środkowej, gdzie rośnie na nasłonecznionych zboczach, suchych łąkach i kamienistych obrzeżach stepów. Odmiana 'Viola Klose' została wyhodowana w Niemczech przez szkółkarza Heinza Klosego, a w literaturze jest notowana od 1975 roku. Tworzy zwartą, mocną kępę o wielu pędach, w czasie kwitnienia zwykle 40–50 cm wysoką i 35–45 cm szeroką. Liście są naprzeciwległe, podłużnie jajowate, pomarszczone, ciemnozielone i po roztarciu wyraźnie aromatyczne. Od czerwca do sierpnia wydaje wzniesione, gęste kłosy kwiatów wargowych w odcieniach od intensywnego fioletu po fioletowy błękit. Pojedyncze kwiaty rozwijają się stopniowo od dołu, dzięki czemu kłos długo zachowuje barwę, a kielichy pozostają dekoracyjne również po przekwitnięciu. Roślina jest miododajna i chętnie odwiedzana także przez motyle. Na rabatach sprawdza się jako ciemny akcent na pierwszym planie, w nasadzeniach liniowych oraz w mieszanych kompozycjach bylinowych, gdzie naturalnie łączy się z lawendą, kocimiętką, krwawnikami, bodziszkami, rudbekiami i trawami ozdobnymi. Przy różach podkreśla kształt krzewów i uzupełnia barwę ich kwiatów czystym, pionowym elementem. Kwiatostany nadają się również na kwiat cięty do letnich bukietów, w których fioletowa barwa łagodzi kompozycje z trawami ozdobnymi i bylinami o białych kwiatach.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca i gleby szybko odprowadzającej wodę, najlepiej żwirowej lub piaszczystej mieszanki z drenażem. Odpowiada jej pH około 6,5–8 oraz ciepłe, przewiewne stanowisko, na którym liście po deszczu szybko obsychają. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu, po ukorzenieniu roślina dobrze znosi okresowe przesuszenie. Długotrwałe zimowe zalewanie oraz ciężkie gliny prowadzą natomiast do gnicia szyjki korzeniowej i zamierania roślin. W warunkach klimatycznych Polski sprawdza się sadzenie na podwyższonych rabatach lub w ściółce żwirowej, a przy uprawie w pojemnikach ważne jest zimowe osłonięcie przed deszczem i przed naprzemiennym rozmarzaniem i przymrozkami. Nawożenie powinno być umiarkowane, odpowiednie są niewielkie dawki kompostu lub nawozów o niższej zawartości azotu, aby liście się nie wykładały i nie gniły. Pędy kwiatowe można usunąć po przekwitnięciu lub już w momencie ich zawiązywania, jeśli celem jest dłuższa żywotność rozety liściowej. Mrozoodporność na dobrze zdrenowanych glebach podaje się na około -20 °C, przy czym roślina jest bardziej wrażliwa na zimową wilgoć niż na mróz. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do października, najlepiej do nagrzanej gleby wiosną lub na przełomie lata i jesieni. Zalecana rozstawa wynosi 45–50 cm, co odpowiada około 4–5 szt. na m². Roślina jest zwykle mniej atrakcyjna dla zwierzyny płowej, a na suchych rabatach sprawdza się także bez regularnego cięcia.

Autor: Nikol | Rewizja: 5.2. 2026