Szałwia srebrzysta 'Artemis' - Salvia argentea 'Artemis' Szałwia srebrzysta 'Artemis'

Opis szczegółowy produktu

Szałwia srebrzysta 'Artemis' – w ogrodach zachowuje się jak roślina dwuletnia lub krótkowieczna bylina. W pierwszym roku tworzy głównie rozetę liściową, w drugim roku kwitnie i może się rozsiewać. Odmiana 'Artemis' została wprowadzona do oferty Takii Europe w 2004 roku i charakteryzuje się wyrównanym wzrostem oraz znaczną masą liściową. Liście są szeroko jajowate do sercowatych, głęboko unerwione, na brzegu płytko klapowane i gęsto kutnerowate, zazwyczaj o długości 15–20 cm i szerokości do około 12–15 cm. Srebrzystobiałe owłosienie tworzy efekt aksamitu, a liście po roztarciu są delikatnie aromatyczne. Rozeta osiąga około 25–30 cm wysokości i 50–60 cm szerokości, w czasie kwitnienia wznoszą się kanciaste łodygi o wysokości 60–90 cm. Od czerwca do sierpnia okółki dwuwargowych, kapturkowatych kwiatów w kolorze białym z różowym odcieniem, które dostarczają nektaru i pyłku. Po przekwitnieniu kielichy pozostają krótko dekoracyjne, kwiatostany sprawdzą się również w suchych wiązankach. W kompozycji prezentuje się jako jasny, fakturowy kontrast obok lawendy, santoliny, rozchodników, mikołajka i delikatnych traw ozdobnych.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca i gleby o szybkim drenażu, idealna jest mieszanka żwirowa lub piaszczysta z drenażem. Odpowiada pH około 6,5–8 i stanowisko z ciepłem i przepływem powietrza, gdzie liście szybko schną po deszczu. Podlewanie jest zazwyczaj potrzebne głównie po posadzeniu, po ukorzenieniu dobrze znosi suszę. Natomiast długotrwałe zimowe przemoczenie i ciężkie gliny prowadzą do gnicia szyjki korzeniowej i obumierania. W warunkach Polski sprawdza się sadzenie na podwyższonych rabatach lub w mulczu żwirowym, w przypadku donic ważne jest zimowe okrycie przed deszczem i cyklami rozmarzania i mrozu. Nawożenie powinno być umiarkowane, odpowiednie są niskie dawki kompostu lub nawozów o mniejszej zawartości azotu, aby liście się nie wyciągały i nie gniły. Pędy kwiatowe można po przekwitnięciu usunąć, ewentualnie można je usuwać już w fazie zawiązywania, jeśli celem jest dłuższa żywotność rozety liściowej. Mrozoodporność przy dobrze zdrenowanych glebach podaje się do około -20 °C, bardziej wrażliwa niż mróz jest zimowa wilgoć. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do października, najlepiej do nagrzanej gleby wiosną lub na przełomie lata i jesieni. Zalecany rozstaw wynosi 45–50 cm, co odpowiada około 4–5 sztukom na m². Roślina jest mniej atrakcyjna dla zwierzyny parzystokopytnej i na suchych rabatach sprawdza się nawet bez regularnego cięcia.

Autor: Nikol | Rewizja: 5.2.2026