Szałwia srebrzysta 'Artemis' Salvia argentea 'Artemis'

Opis szczegółowy produktu

Szałwia srebrzysta 'Artemis' - w ogrodach zachowuje się jak roślina dwuletnia lub krótkowieczna bylina. W pierwszym roku tworzy przede wszystkim rozetę liściową, w drugim roku kwitnie i może się wysiewać. Odmiana 'Artemis' została wprowadzona do asortymentu Takii Europe w 2004 roku i wyróżnia się wyrównanym wzrostem oraz okazałą masą liści. Liście są szeroko jajowate do sercowatych, głęboko użyłkowane, na brzegu płytko klapowane i gęsto filcowate, zwykle 15–20 cm długie i do około 12–15 cm szerokie. Srebrzystobiałe owłosienie daje aksamitny efekt, a liście po roztarciu są delikatnie aromatyczne. Rozeta ma około 25–30 cm wysokości i 50–60 cm szerokości, w okresie kwitnienia wyrastają z niej czterokanciaste pędy o wysokości 60–90 cm. Od czerwca do sierpnia niosą okółki dwuwargowych, kapturkowatych kwiatów w kolorze białym z różowym odcieniem, które dostarczają nektaru i pyłku. Po przekwitnieniu kielichy pozostają jeszcze przez krótki czas dekoracyjne, a kwiatostany sprawdzają się także w suchych bukietach. W kompozycjach stanowi jasny, fakturowy kontrast obok lawendy, santoliny, rozchodników, przegorzanów i delikatnych traw ozdobnych.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca i gleby szybko odprowadzającej wodę, idealna jest mieszanka żwirowa lub piaszczysta z drenażem. Odpowiada jej pH około 6,5–8 oraz ciepłe, przewiewne stanowisko, na którym liście po deszczu szybko obsychają. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu, po ukorzenieniu roślina dobrze znosi przesuszenie. Natomiast długotrwałe zimowe przemoczenie i ciężkie gliny prowadzą do gnicia szyjki korzeniowej i zamierania roślin. W Polsce sprawdza się sadzenie na podwyższonych rabatach lub w ściółce żwirowej, przy uprawie w pojemnikach ważne jest zimowe osłonięcie przed deszczem i wahaniami między odwilżą a mrozem. Nawożenie powinno być umiarkowane, odpowiednie są niewielkie dawki kompostu lub nawozów o mniejszej zawartości azotu, aby liście się nie wykładały i nie gniły. Pędy kwiatowe można usunąć po przekwitnieniu albo już w momencie ich zawiązywania, jeśli celem jest dłuższa żywotność rozety liściowej. Mrozoodporność na dobrze zdrenowanych glebach podaje się na około -20 °C, a bardziej niż mróz szkodzi roślinie zimowa wilgoć. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do października, najlepiej do nagrzanej gleby wiosną lub na przełomie lata i jesieni. Zalecana rozstawa wynosi 45–50 cm, co odpowiada około 4–5 szt. na m². Roślina jest mniej atrakcyjna dla zwierzyny płowej i na suchych rabatach sprawdza się nawet bez regularnego cięcia.

Autor: Nikol | Rewizja: 5.2. 2026