Szarotka alpejska - Leontopodium alpinum Złocień alpejski

Opis szczegółowy produktu

Szarotka alpejska – należy do rodziny astrowatych i pochodzi z górskich regionów południowej i środkowej Europy, gdzie rośnie na alpejskich łąkach, w szczelinach skał wapiennych i na skalistych piargach. W wielu krajach gatunek ten jest objęty ochroną, dlatego do ogrodów nadają się tylko rośliny uprawne. W ogrodzie tworzy zwarte kępy i krótkie pędy, które stopniowo przechodzą w niski dywan o wysokości około 10–20 cm i szerokości 15–25 cm. Liście są wąskie, szarozielone lub srebrzyste, gęsto owłosione i aksamitne w dotyku, co ogranicza parowanie i wyjaśnia ich dobrą odporność na wiatr i suszę. Kwiatostan składa się z małych żółtych czapeczek, wokół których od czerwca do sierpnia rozwijają się charakterystyczne, białe, filcowate, gwiaździste podsadki o średnicy około 3–5 cm. Kwiaty często suszy się w pęczkach, ponieważ długo zachowują swój kształt i kolor. Roślina ta jest często przyjazna pszczołom, ale ceniona jest również za czystą, srebrzystą fakturę, która łagodzi wygląd nasadzeń za sprawą ciemnozielonych liści. W kompozycjach sprawdza się w miejscach żwirowych i skalnych ze skalnicą (Saxifraga), tymiankiem (Thymus), rozchodnikami (Sedum) lub niskimi kostrzewami. W dobrych warunkach może przez krótki czas rozprzestrzeniać się przez samosiew, jednak w ogrodach zwykle utrzymuje się w zdyscyplinowanej kępie.

UprawaMiejsce: Do uprawy grzybów alpejskich idealne są pełne słońce i miejsce zawietrzne, gdzie zimą woda nie zastyga. Zaleca się stosowanie gleby żwirowej do kamienistej, uboższej, z domieszką wapienia, o pH około 6,8–8,0 i dobrym drenażu. Rośliny sadzi się najczęściej wiosną od marca do maja lub jesienią od września do października. Zalecana rozstawa wynosi 25–30 cm, co odpowiada ok. 9–12 roślinom na m²; w przypadku uprawy pojedynczo w korytach wybiera się większą rozstawę. Podlewanie wskazane jest wyłącznie po posadzeniu oraz w trakcie długotrwałej suszy; stale wilgotne podłoże prowadzi do gnicia korzeni i korony. Nawożenie należy ograniczyć do minimum; zbyt duża ilość azotu powoduje słaby wzrost i hamuje dojrzewanie. W pojemnikach stosuje się podłoże mineralne z dodatkiem tłucznia i żwiru, ważne jest, aby na dnie znajdowała się warstwa drenażowa. Przycinanie zwykle nie jest konieczne, wystarczy po zimie usunąć przekwitłe łodygi kwiatowe i suche liście. Odporność na mróz dojrzałych roślin w glebie dobrze przepuszczalnej wynosi około -20 °C; na nizinach rośliny są bardziej wrażliwe na naprzemienne odwilże i przymrozki niż na samo zimno. Najczęstszym problemem jest wilgoć panująca zimą i ciężka, gliniasta gleba, którym pomaga podwyższone położenie i ściółka żwirowa. Szkodnikami mogą być ślimaki, które pojawiają się na młodych roślinach, a chorobą, która może wystąpić w wyniku podtopienia, jest gnicie roślin. Zwłaszcza wiosną.

Autor: Krystyna | Rewizja: 30.01.2026