Szarotka alpejska Leontopodium alpinum

Opis szczegółowy produktu

Szarotka alpejska - należy do rodziny astrowatych i pochodzi z górskich rejonów południowej i środkowej Europy. Rośnie tam na murawach alpejskich, w szczelinach skał wapiennych i na kamienistych piargach. W naturze w wielu krajach podlega ochronie, dlatego do ogrodów nadają się wyłącznie rośliny pochodzące z uprawy. W ogrodzie tworzy zwarte kępy i krótkie rozłogi, które stopniowo łączą się w niski kobierzec o wysokości około 10–20 cm i szerokości 15–25 cm. Liście są wąskie, szarozielone do srebrzystych, gęsto owłosione i aksamitne w dotyku. Ogranicza to parowanie i tłumaczy dobrą odporność rośliny na wiatr i przesuszenie. Kwiatostan tworzą drobne żółte koszyczki. Od czerwca do sierpnia rozwijają się wokół nich charakterystyczne, biało filcowate podsadki w kształcie gwiazdy o średnicy około 3–5 cm. Kwiaty często suszy się do kompozycji, ponieważ długo zachowują kształt i barwę. Roślina jest miododajna. Ceni się ją także za czystą, srebrzystą fakturę, która łagodzi nasadzenia z ciemnozielonymi liśćmi. W kompozycjach sprawdza się w partiach żwirowych i skalnych ze skalnicami (Saxifraga), macierzanką (Thymus), rozchodnikami (Sedum) lub niskimi kostrzewami. W dobrych warunkach może się nieznacznie rozsiewać, w ogrodach zwykle jednak pozostaje w zwartej kępie.

Uprawa: Do uprawy szarotki alpejskiej wybiera się pełne słońce i osłonięte miejsce, w którym nie zalega woda zimą. Najlepiej sprawdza się gleba żwirowa do kamienistej, uboższa, z domieszką wapnia, o pH około 6,8–8,0 i bardzo dobrym drenażu. Rośliny sadzi się najczęściej wiosną, od marca do maja, lub jesienią, we wrześniu i październiku. Zalecana rozstawa wynosi 25–30 cm, co odpowiada około 9–12 roślinom na m². Przy uprawie pojedynczych okazów w korytach stosuje się większe odstępy. Podlewanie jest wskazane tylko po posadzeniu i podczas długotrwałej suszy, ponieważ stale wilgotne podłoże prowadzi do gnicia korzeni i szyjki korzeniowej. Nawożenie ogranicza się do minimum. Nadmiar azotu sprzyja miękkiemu wzrostowi i pogarsza drewnienie pędów. W pojemnikach stosuje się podłoże mineralne z dodatkiem grysu i żwiru, a na dnie ważna jest warstwa drenażowa. Cięcie zwykle nie jest konieczne, usuwa się jedynie przekwitłe pędy, a po zimie suche liście. Mrozoodporność dobrze wyrośniętych roślin w przepuszczalnej glebie wynosi około -20 °C. Na nizinach szarotka jest bardziej wrażliwa na przemienne odwilże i mrozy niż na sam chłód. Najczęstszym problemem są zimowa wilgoć i ciężka gleba gliniasta. Pomagają na nie podwyższone stanowisko i ściółka żwirowa. Ze szkodników na młodych roślinach mogą pojawić się ślimaki, a z chorób przede wszystkim zgnilizny przy przemoczeniu, zwłaszcza wiosną.

Autor: Kristýna | Rewizja: 30.01. 2026