Szczawik Bowiego 'Amarantha' Oxalis bowiei 'Amarantha'

Opis szczegółowy produktu

Szczawik Bowiego 'Amarantha'  - ozdobna odmiana południowoafrykańskiego szczawika Bowiego z rodziny szczawikowatych. Gatunek wyjściowy pochodzi z obszaru dawnej Prowincji Przylądkowej i KwaZulu-Natal, gdzie rośnie w sezonowych zbiorowiskach trawiastych i zaroślowych. Roślina wyrasta z podziemnych organów spichrzowych i tworzy niskie, świeżo zielone kępy. Odmiana 'Amarantha' osiąga około 25–35 cm wysokości i 30–40 cm szerokości. Liście są trójlistkowe, na dłuższych ogonkach, z zaokrąglonymi do sercowatych listkami, które wieczorem i przy niesprzyjającej pogodzie mogą się składać. Kwiaty są większe niż u wielu drobnych szczawików, lejkowate do miseczkowatych, intensywnie różowe do amarantowo-różowych, wyniesione nad liście. W zależności od temperatury kwitnienie trwa od późnej wiosny do lata, w uprawie pojemnikowej także później w sezonie. Kwiaty zamykają się o zmierzchu i ponownie otwierają w świetle dnia, co nadaje roślinie subtelny dobowy rytm. Owoce nie mają znaczenia ozdobnego. Szczawik zawiera szczawiany, dlatego nie należy do roślin przeznaczonych do spożycia i nie jest odpowiedni do domów, w których zwierzęta podgryzają rośliny. W kompozycjach ogrodowych wyróżnia się w pojemnikach na tarasie, na obrzeżach letnich rabat, w jasnym atrium, w ogrodzie zimowym oraz w połączeniu z drobnymi trawami, werbenami, lobeliami, niskimi szałwiami, gaurą i delikatnymi roślinami jednorocznymi.

Uprawa: W naszych warunkach klimatycznych szczawiki uprawia się jako przenośne rośliny pojemnikowe, sezonowe rośliny rabatowe lub rośliny doniczkowe wystawiane latem na zewnątrz. Najlepiej rosną na słonecznym i przewiewnym stanowisku, gdzie obficiej kwitną i ładniej wybarwiają liście. Znoszą półcień, jednak kwitnienie jest wtedy słabsze. Odpowiednie jest lekkie, przepuszczalne, próchniczne do gliniasto-piaszczystego podłoże o pH około 6,0–7,0, najlepiej z mniejszym udziałem torfu i z domieszką mineralną, na przykład perlitu lub grubszego piasku. Bulwy i bulwki sadzi się zazwyczaj wiosną na głębokość około 3 cm, w odstępach około 3 cm. Na zewnątrz rośliny wystawia się dopiero po ustąpieniu przymrozków, zwykle w maju. Podlewanie powinno być regularne, ale umiarkowane. Szczawiki znoszą krótkie przesuszenie, natomiast stale mokre podłoże szkodzi bulwkom, kłączom i korzeniom oraz sprzyja gniciu. Od maja do sierpnia zasila się je słabszą dawką nawozu do kwitnących roślin pojemnikowych. Po przekwitnieniu pozostawia się rośliny do naturalnego zaschnięcia części nadziemnej. Bulwy następnie wyjmuje się i przechowuje w suchym, chłodnym i wolnym od mrozu miejscu lub pozostawia niemal na sucho w doniczce.

Autor: Kristýna | Rewizja: 24.06. 2026