Szczawik trójkątny Szczawik trójkątny

Opis szczegółowy produktu

Szczaw trójkątny - pochodzi z Ameryki Południowej, głównie z Brazylii, Paragwaju i północnej Argentyny. Jest to bylina z bulwami lub kłączami z rodziny szczawikowatych, uprawiana głównie ze względu na efekt liści. Tworzy przyziemną kępę bez widocznej łodygi nadziemnej, z której wyrastają długoogonkowe, trójlistkowe liście o trójkątnym kształcie. Najczęściej są intensywnie purpurowe do bordowych, czasem prawie czarnofioletowe, a wieczorem lub przy niedoborze światła składają się, sprawiając, że roślina wygląda zmiennie jak skrzydła motyla w cichym ruchu. Od wiosny do lata, często od kwietnia do lipca, ponad liśćmi pojawiają się drobne, lejkowate kwiaty w odcieniach bieli, jasnego różu do delikatnego lawendowego. W dorosłości osiąga około 15–30 cm wysokości i 25–40 cm szerokości. Znajduje zastosowanie we wnętrzach, skrzynkach okiennych, wiszących donicach, na osłoniętych tarasach oraz na obrzeżach letnich nasadzeń. W kompozycjach w pojemnikach dobrze komponuje się z zielonolistnymi roślinami doniczkowymi, srebrzystymi liśćmi i delikatnie kwitnącymi roślinami balkonowymi. Liście i bulwy zawierają szczawiany, dlatego roślina nie nadaje się do spożycia.

Uprawa: W warunkach Republiki Czeskiej szczaw trojrogi jest uprawiany głównie jako roślina pokojowa lub przenośna, ponieważ nie jest niezawodnie mrozoodporny. Preferuje jasne stanowisko z rozproszonym światłem, porannym słońcem lub lekkim półcieniem, podczas gdy silne letnie nasłonecznienie może uszkadzać liście. Podłoże jest zazwyczaj najbardziej odpowiednie próchnicze, lekkie i dobrze przepuszczalne, o lekko kwaśnym do neutralnego odczynie w okolicach pH 6,0–7,0. Podczas wzrostu potrzebuje regularnego, ale umiarkowanego podlewania, między poszczególnymi dawkami wody zaleca się pozostawienie powierzchni podłoża lekko do przeschnięcia. Nadmierne podlewanie sprzyja gniciu bulw, długotrwała susza ogranicza wzrost i kwitnienie. Rośliny sadzi się do pojemników lub na zewnątrz od maja, kiedy nie grożą już przymrozki, a okres letniego kwitnienia trwa zazwyczaj do września. Zimą zaleca się przezimowanie w pomieszczeniu bez mrozu, ewentualnie okres spoczynku po zrzuceniu liści. Optymalna temperatura podczas wegetacji wynosi około 15–25 °C, przy spadku poniżej 5 °C roślina wyraźnie cierpi. Pielęgnacja ogranicza się do usuwania suchych liści i dzielenia bulw podczas przesadzania. Przy gęstszej sadzeniu do mis lub obrzeży rabat stosuje się około 12–16 roślin na m², odstęp około 20–25 cm. Ze szkodników mogą pojawić się mszyce, przędziorki i ziemiórki, na zewnątrz także ślimaki, z chorób głównie rdza i gnicie przy nadmiernym podlewaniu.

Autor: Nikol | Rewizja: 8.4.2026