Szczawik trójkątny Oxalis triangularis

Opis szczegółowy produktu

Szczawik trójkątny - pochodzi z Ameryki Południowej, zwłaszcza z Brazylii, Paragwaju i północnej Argentyny. Jest to bulwiasta aż kłączowa bylina z rodziny szczawikowatych, uprawiana głównie dla efektownych liści. Tworzy przyziemną kępę bez wyraźnej łodygi nadziemnej, z której wyrastają długoogonkowe, trójlistkowe liście o trójkątnym kształcie. Najczęściej są intensywnie purpurowe aż winnoczerwone, czasem niemal czarnofioletowe, a wieczorem lub przy niedoborze światła składają się, dzięki czemu roślina wygląda zmiennie, niczym skrzydła motyli w cichym ruchu. Od wiosny do lata, zwykle od kwietnia do lipca, nad liśćmi pojawiają się drobne lejkowate kwiaty w odcieniach bieli, jasnego różu aż delikatnej lawendy. W pełni rozwinięta osiąga około 15–30 cm wysokości i 25–40 cm szerokości. Sprawdza się we wnętrzach, w skrzynkach okiennych, pojemnikach wiszących, na osłoniętych tarasach oraz na obrzeżach letnich nasadzeń. W kompozycjach pojemnikowych dobrze komponuje się z zielonolistnymi roślinami doniczkowymi, roślinami o srebrzystych liściach i delikatnie kwitnącymi roślinami balkonowymi. Liście i bulwki zawierają szczawiany, dlatego roślina nie jest przeznaczona do spożycia.

Uprawa: W polskich warunkach szczawik trójkątny uprawia się głównie jako roślinę doniczkową lub przenośną, ponieważ nie jest w pełni mrozoodporny. Odpowiada mu jasne stanowisko z rozproszonym światłem, porannym słońcem lub lekkim półcieniem, natomiast silne letnie słońce może uszkadzać liście. Najlepsze jest podłoże próchniczne, lekkie i dobrze przepuszczalne, o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego, około pH 6,0–7,0. W okresie wzrostu wymaga regularnego, ale umiarkowanego podlewania, a między kolejnymi dawkami wody zaleca się pozostawienie powierzchni podłoża do lekkiego przeschnięcia. Nadmiar wody sprzyja gniciu bulwek, a długotrwała susza ogranicza wzrost i kwitnienie. Rośliny sadzi się do pojemników lub do gruntu od maja, gdy nie ma już ryzyka przymrozków, a na zewnątrz można je zwykle trzymać do września. Zimą zaleca się zimowanie w pomieszczeniu bez mrozu, ewentualnie okres spoczynku po zaschnięciu liści. Optymalna temperatura w okresie wegetacji wynosi około 15–25 °C, przy spadku poniżej 5 °C roślina wyraźnie cierpi. Pielęgnacja ogranicza się do usuwania suchych liści i dzielenia bulwek przy przesadzaniu. Przy gęstszym sadzeniu w misach lub na obrzeżach rabat stosuje się około 12–16 roślin na m², w rozstawie około 20–25 cm. Spośród szkodników mogą pojawić się mszyce, przędziorki i ziemiórki, na zewnątrz także ślimaki, z chorób głównie rdza oraz zgnilizny przy nadmiernym podlewaniu.

Autor: Nikol | Rewizja: 8.4. 2026