Szorstkowiec Wagnera Trachycarpus wagnerianus

Opis szczegółowy produktu

Szorstkowiec Wagnera - syn. palma Wagnera. Pochodzi z górskich rejonów wschodniej Azji, gdzie rośnie na wilgotniejszych zboczach i w widnych lasach. W ogrodzie wygląda egzotycznie, a zarazem powściągliwie, ponieważ tworzy bardziej zwartą koronę niż popularny szorstkowiec Fortunego. Wachlarzowate liście mają zwykle około 60–80 cm szerokości, są mniejsze, wyraźnie sztywniejsze i na wietrze mniej się strzępią, co jest praktyczne także w bardziej otwartych ogrodach. Ogonki liściowe mają drobne ząbki, a pień okrywają brązowe włókna ze starych pochew liściowych. Wzrost jest powolny, w dobrych warunkach roczny przyrost pnia wynosi często około 5–15 cm. W czerwcu i lipcu mogą pojawić się kremowożółte wiechy kwiatów. Rośliny są dwupienne, a po zapyleniu na okazach żeńskich dojrzewają drobne, ciemnoniebieskie do czarnych pestkowce. Najlepiej prezentuje się jako soliter przy tarasie, przy wejściu do domu lub w pojemniku, gdzie rysunek liści można dobrze podziwiać z bliska. Do podszytu nadają się paprocie, funkie, żurawki lub niższe trawy ozdobne, które podkreślą architekturę pnia i dłużej utrzymają wilgoć w glebie.

Uprawa: Odpowiednie jest stanowisko w pełnym słońcu lub w półcieniu, osłonięte od wiatru, gdzie zimowy wiatr nie przypala liści, a śnieg rzadziej łamie ogonki liściowe. Najpewniejsza jest gleba głębsza, próchniczna i przepuszczalna, o pH około 6,0–7,5, a na cięższych glebach gliniastych ważna jest warstwa drenażowa ze żwiru. Podlewanie opłaca się zwłaszcza w pierwszych 2–3 latach po posadzeniu oraz w upalne lata, podłoże powinno być wilgotne, ale nie podmokłe. Wiosną i na początku lata sprawdza się nawóz z wyższym udziałem potasu i magnezu, który wzmacnia tkanki. Stare liście usuwa się stopniowo w miarę potrzeby, pnia się nie przycina, ponieważ stożek wzrostu znajduje się wyłącznie w sercu rośliny. Sadzenie planuje się zwykle od kwietnia do września, aby roślina przed zimą dobrze się ukorzeniła, a przy średnicy korony 1,5–2,5 m zachowuje się odstęp około 1,5–2 m od innych drzew i krzewów. Dla dojrzałych okazów rosnących w gruncie, w suchej glebie i w osłoniętym miejscu, podaje się mrozoodporność około -17 °C, młode rośliny są bardziej wrażliwe i przy dłuższych mrozach poniżej -12 °C warto zabezpieczyć serce rośliny na zimę. W praktyce liście na zimę związuje się w pęk, powierzchnię gleby ściółkuje się warstwą 8–12 cm kory lub liści, a serce osłania się przepuszczającą powietrze włókniną tak, aby nie pozostawało stale mokre. W pojemniku mrozoodporność jest niższa, dlatego zaleca się zimowanie w chłodnym, jasnym pomieszczeniu w temperaturze około 2–8 °C, bez długotrwałego przemarznięcia bryły korzeniowej, przy umiarkowanym podlewaniu. 

Autor: Nikol | Rewizja: 16.2. 202