Szparag lekarski - Asparagus officinalis Szparag lekarski

Opis szczegółowy produktu

Szparag lekarski - długowieczna bylina wieloletnia z obrzeży suchych stepów i widnych zarośli Europy i Azji Zachodniej. W ogrodach tworzy podziemne kłącza, z których wiosną wyrastają jadalne pędy, później przekształcające się w delikatnie rozgałęzione „szparagowe” ulistnienie. Rośliny osiągają około 1,2–1,5 m wysokości, szerokość kępy wynosi zazwyczaj 0,6–1 m. Kwiaty są drobne, zielono-żółte, pojawiają się zazwyczaj w maju i czerwcu, po zapyleniu tworzą się ozdobne czerwone jagody, które nie są przeznaczone do spożycia. Gatunek jest dwupienny, więc rośliny męskie i żeńskie noszą kwiaty oddzielnie, a owoce powstają tylko na osobnikach żeńskich. Kolor pędów zależy od światła, zielone szparagi rosną na świetle, wybielane uzyskuje się po przykryciu i usypaniu kopczyków. W kuchni wykorzystuje się młode pędy o delikatnym, lekko orzechowym smaku, nadające się do szybkiego blanszowania, pieczenia i do kremowych zup. Naturalnie zawierają błonnik, foliany i witaminę K, co pasuje do wiosennego jadłospisu bez przesadnych obietnic. Delikatna nać używana jest również do wiązanek jako lekka zieleń.

Uprawa: Do uprawy szparagów poleca się pełne słońce i przewiewne miejsce z głębszą, lżejszą i dobrze przepuszczalną glebą, która szybko nagrzewa się wiosną. Zalecane pH wynosi około 6,5–7,5, na glebach kwaśnych często dodaje się wapno i wystarczającą ilość kompostu. Sadzenie odbywa się najczęściej w marcu do maja, w rzędzie pozostawia się 35–45 cm, a między rzędami 120–150 cm, co odpowiada około 3–4 roślinom na m² na mniejszych grządkach jadalnych. Pierwsze słabsze zbiory pojawiają się od drugiego do trzeciego roku, główny okres zbiorów to kwiecień do czerwca, po czym zbiór pozostawia się do wyrośnięcia na nać dla dojrzewania korzeni. Dojrzałe rośliny są zazwyczaj mrozoodporne do około -30 °C, w pierwszym roku korzystne jest zimowe ściółkowanie. Nawożenie uzupełnia się wiosną i po zakończeniu zbiorów, odpowiedni jest kompost i zbilansowany nawóz z wyższą zawartością potasu. Podlewanie jest ważne głównie po posadzeniu i w suchych okresach, nadmierne nawodnienie sprzyja gniciu. Ściółka z kompostu ogranicza zachwaszczenie i stabilizuje wilgoć. Wśród chorób może wystąpić rdza i plamistość, ze szkodników pryszczarek, profilaktyką jest przewiewna grządka i usunięcie suchych części roślin na wiosnę.

Autor: Krystyna | Data przeglądu: 25.02.2026