Tarczownica tarczowata - Peltiphyllum peltatum Peltiphyllum peltatum

Opis szczegółowy produktu

Darmera tarczowata - potężna bylina kłączowa z rodziny skalnicowatych, pochodząca z zachodniego wybrzeża USA, gdzie rośnie na brzegach górskich strumieni i w lasach łęgowych północnej Kalifornii i południowo-zachodniego Oregonu. Wczesną wiosną, jeszcze przed rozwojem liści, z grubego kłącza wyrastają owłosione łodygi z kulistymi baldachami drobnych, gwiazdkowatych kwiatów w odcieniach różu do bieli. Kwitnienie w naszych warunkach przypada najczęściej na kwiecień, w chłodniejszych rejonach może przedłużyć się do maja. Po przekwitnięciu rozwijają się efektowne, tarczowate liście na długich ogonkach, często o szerokości 40–60 cm, z brzegiem klapowanym. Blaszki liściowe są zazwyczaj średniozielone, jesienią często przebarwiają się na czerwone odcienie. Roślina nie ma kolców ani wyraźnego zapachu, kwiaty dostarczają pyłku i nektaru wczesnym zapylaczom. W ogrodzie sprawdzi się jako soliter lub w grupie, szczególnie przy oczkach wodnych, wzdłuż strumieni i w partiach bylin w cieniu drzew. Imponująca w połączeniu z paprociami, funkiami, pierwiosnkami i tawułkami, gdzie duże liście tworzą spokojną płaszczyznę i utrzymują wilgoć przy glebie.

Uprawa: Do uprawy sprawdza się gleba stale wilgotna aż do mokrej, głęboka, próchnicza i dobrze zaopatrzona w materię organiczną. Odczyn może być lekko kwaśny do neutralnego, około pH 5,5–7,2, przy wyższej zawartości wapnia zazwyczaj nie przeszkadza, jeśli zapewniona jest wilgotność. Stanowisko odpowiada od półcienia do cienia, na pełnym słońcu korzystnie rośnie głównie przy wodzie i przy regularnym podlewaniu, w przeciwnym razie pojawia się przypalenie brzegów liści. Sadzenie odbywa się od marca do października, z korzyścią na wiosnę lub na początku jesieni. Dorosłe kępy osiągają około 0,9–1,2 m wysokości w kwiecie i 1,0–1,5 m szerokości, dlatego zachowuje się odstęp około 1 m, mniej więcej 1 roślina na m². Ściółka z liści lub kompostu pomaga utrzymać równomierną wilgotność i latem zmniejsza wahania temperatury. Nawożenie jest najprostsze poprzez wiosenny dodatek kompostu, ewentualnie wolno rozpuszczalnym nawozem do bylin. Po przekwitnięciu pędy kwiatowe są zazwyczaj usuwane, liście pozostawia się do jesieni. Roślina jest mrozoodporna mniej więcej do -28 do -30 °C, bardziej wrażliwe są wczesne kwiaty przy późnych mrozach, dlatego korzystne jest chronione mikroklimat poza kotlinami mrozowymi. Z chorób może pojawić się plamistość liści i gnicie kłączy przy długotrwałym nadmiernym nawodnieniu bez przepływu wody, ze szkodników ślimaki na młode liście. Rozmnażanie odbywa się przez podział kłączy wiosną, przy czym sadzonki po podziale zazwyczaj szybciej przyjmują się w równomiernie wilgotnej glebie.

Autor: Nikol | Rewizja: 4.2.2026