Tawuła japońska 'Golden Princess' Spiraea japonica 'Golden Princess'

Opis szczegółowy produktu

Tawuła japońska 'Golden Princess' - pochodzi z Azji Wschodniej, gdzie rośnie na nasłonecznionych obrzeżach lasów i skalistych zboczach. Należy do niskich krzewów liściastych, które tworzą w ogrodzie subtelny, a zarazem trwały barwny szkielet kompozycji. Odmiana 'Golden Princess' jest zwarta, osiąga około 0,4–0,6 m wysokości i 0,6–0,8 m szerokości, a jej pędy gęsto rozgałęziają się już od podstawy. Liście są drobne, jajowate, delikatnie piłkowane. Wiosną rozwijają się w odcieniach miedzianych do czerwonawych, w pełni lata nabierają złocistożółtej barwy, a jesienią przechodzą w ciepłe odcienie pomarańczu, dzięki czemu krzew w ciągu sezonu kilkakrotnie zmienia swój wygląd. Od czerwca do sierpnia na końcach pędów pojawiają się płaskie kwiatostany złożone z drobnych różowych kwiatów, które tworzą nad krzewem delikatny różowy welon i dostarczają nektaru pszczołom oraz innym owadom zapylającym. Po pierwszym kwitnieniu i przycięciu pędów może pojawić się jeszcze słabsza, druga fala kwiatów. Dzięki niskiemu i regularnemu pokrojowi odmiana dobrze sprawdza się na pierwszym planie mieszanych rabat bylinowych, w obwódkach ścieżek, w niskich, swobodnie rosnących żywopłotach oraz w większych pojemnikach na tarasach. Efektownie prezentuje się w połączeniu z ciemnolistnymi berberysami i czerwonolistnymi tawułami, z niebiesko kwitnącymi bodziszkami lub kocimiętkami, a także jako kontrastowy złoty akcent wśród niższych iglaków i traw ozdobnych.

Uprawa: Najlepiej rośnie na stanowisku słonecznym, gdzie kwitnie najobficiej i zachowuje zwarty pokrój, toleruje jednak również lekki półcień. Gleba powinna być średnio ciężka do lekkiej, przepuszczalna i zasobna w próchnicę, o odczynie od lekko kwaśnego do obojętnego. W cięższej, gliniastej glebie zaleca się dodanie gruboziarnistego piasku lub drobnego żwiru oraz kompostu, co poprawia strukturę podłoża i odpływ wody. Rośliny z pojemników sadzi się od marca do października, z wyjątkiem okresów zamarzniętej gleby i skrajnej suszy. W żywopłocie stosuje się rozstawę około 0,5–0,7 m między krzewami, przy sadzeniu swobodnym lub soliterowym zachowuje się odstęp odpowiadający docelowej szerokości danej odmiany. W pierwszym roku po posadzeniu regularne, raczej umiarkowane podlewanie sprzyja dobremu ukorzenieniu, później tawuła znosi krótsze okresy suszy i wystarcza jej podlewanie uzupełniające podczas dłuższych upałów. Wiosenne nawożenie kompostem lub nawozem wieloskładnikowym do krzewów kwitnących wspiera wzrost i zawiązywanie pąków. U tawuł kwitnących wcześnie cięcie wykonuje się po kwitnieniu, usuwając najstarsze pędy przy podstawie i w razie potrzeby skracając przekwitłe pędy, aby zrobić miejsce dla młodego, kwitnącego drewna w kolejnym roku. U tawuł kwitnących latem cięcie formujące przesuwa się zwykle na koniec zimy lub wczesną wiosnę, ponieważ kwitną one głównie na pędach tegorocznych. Powierzchnię gleby wokół krzewu utrzymuje się wyściółkowaną warstwą kory lub zrębków, która ogranicza zachwaszczenie i parowanie wody. Tawuła jest na ogół dobrze mrozoodporna, powszechnie uprawiane odmiany niezawodnie zimują przy temperaturach poniżej −25 °C. 

Autor: Kristýna | Rewizja: 02.12.2025