Tawułka pojedynczolistna 'Henny Graafland' Astilbe simplicifolia 'Henny Graafland'

Opis szczegółowy produktu

Tawułka pojedynczolistna 'Henny Graafland' - zamierająca na zimę, kępiasta odmiana zaliczana do gatunku Astilbe simplicifolia, niekiedy podawana jako mieszaniec z tej grupy. Gatunek wyjściowy pochodzi z Azji Wschodniej, gdzie zasiedla wilgotne skraje lasów, górskie zbocza i miejsca wzdłuż cieków wodnych. Odmiana tworzy zwartą, regularną kępę o wysokości około 40–50 cm i szerokości 30–40 cm. Liście są lśniące, ciemnozielone, głęboko klapowane aż do podzielonych i miejscami lekko pofalowane, dzięki czemu wyglądają subtelnie również poza okresem kwitnienia. Od lipca do sierpnia nad liśćmi wznoszą się wzniesione do lekko przewisających wiechy złożone z licznych drobnych, jasnoróżowych kwiatów. Kwiatostany są gęste, miękkie w wyglądzie i przypominają puszyste piórka. Nie są wyraźnie pachnące, ale chętnie odwiedzają je pszczoły, bzygi i motyle. Po przekwitnieniu suche wiechy można pozostawić jako jesienną strukturę albo wykorzystać na kwiat cięty i do suszenia. Odmiana sprawdza się na półcienistych rabatach bylinowych, w partiach leśnych, pod koronami drzew, przy oczkach wodnych i strumieniach, a także w większych pojemnikach. Dobrze komponuje się z funkiami, paprociami, żurawkami, tawułkami w innych kolorach, epimedium, brunnerami i turzycami.

Uprawa: Najlepiej rośnie w półcieniu do cienia, w miejscu osłoniętym o wyższej wilgotności powietrza, podobnie jak w runie leśnym i nad ciekami wodnymi. W pełnym słońcu utrzymuje się jedynie przy równomiernie wilgotnej glebie i bez letniego przegrzewania. Idealna jest próchniczna, żyzna gleba gliniasta z dobrym drenażem, która jednak długo nie przesycha, o pH około 5,5–7,0. Sadzenie wykonuje się od marca do października, a przy sadzeniu latem kluczowe jest regularne podlewanie aż do ukorzenienia. Kwitnienie trwa zwykle od czerwca do sierpnia w zależności od odmiany, zbioru się nie przewiduje. Podlewanie powinno być głębsze i częstsze w okresie wypuszczania pędów i przed kwitnieniem, przesuszenie prowadzi do brązowienia brzegów liści i słabszego zawiązywania kwiatów. Nawożenie ogranicza się do wiosennego podania kompostu lub nawozu o spowolnionym działaniu do bylin, na glebach lekkich pomaga letni dodatek materii organicznej. Ściółka z kompostu liściowego lub kory stabilizuje wilgotność i ogranicza wahania temperatury. Cięcie polega na usunięciu suchych pędów i liści pod koniec zimy, przekwitłe kwiatostany pozostawia się dla struktury albo usuwa dla schludnego wyglądu. W uprawie pojemnikowej zaleca się głębszą donicę, podłoże z większym udziałem próchnicy i regularne podlewanie, a zimą zabezpieczenie pojemnika przed przemarznięciem całej bryły korzeniowej. Mrozoodporność dojrzałych kęp wynosi w praktyce mniej więcej od -30 °C do -34 °C, młode nasadzenia warto ściółkować. Odporność na suszę jest niska. Najczęstszymi problemami są ślimaki, przy nadmiernym zawilgoceniu zgnilizna korzeni, wyjątkowo grzybowe plamistości liści, a profilaktyka polega na przewiewnej rozstawie i stałej wilgotności. Zalecana rozstawa wynosi 25–30 cm dla odmian niskich i 35–45 cm dla wyższych, czyli około 5–12 roślin na m², a dla początkujących najpewniejsze jest stanowisko nad wodą lub na rabacie ze ściółką i regularnym podlewaniem.

Autor: Nikol | Rewizja: 28.7. 2026