Trachelospermum jaśminowate Trachelospermum jasminoides

Opis szczegółowy produktu

Jaśminowiec wonny - wiecznie zielona, pnąca roślina zdrewniała z rodziny toinowatych (Apocynaceae) pochodząca z Azji Wschodniej, szczególnie z Chin, Korei i Japonii. W swoim ojczystym kraju rośnie na skrajach lasów i w zaroślach, gdzie wspina się po drzewach i skałach. W naszych warunkach najczęściej prowadzi się ją jako roślinę pnącą przy kratce lub pergoli, ewentualnie jako luźniejszy krzew przy ciepłej ścianie. Pędy owijają się wokół podpory i w dobrym mikroklimacie dorastają zazwyczaj do 3–6 m, szerokość zwarcia wynosi 2–3 m. Liście są naprzeciwległe, skórzaste i błyszczące, o długości 5–10 cm, w chłodniejszym okresie często nabierają brązowego lub czerwonawo-brązowego odcienia. W czerwcu i lipcu, czasem z przedłużeniem do sierpnia, pojawiają się pęczki gwiazdkowatych kwiatów o średnicy około 2–3 cm. Kwiaty są czysto białe lub kremowe i intensywnie pachnące, zapach najlepiej ujawnia się przy wejściach, miejscach wypoczynku i na tarasach. Roślina jest przyjazna dla pszczół. Przy uszkodzeniu tkanek wycieka mleczny sok, który może podrażniać skórę, dlatego zaleca się ostrożność podczas cięcia. Po przekwitnieniu mogą wytworzyć się wąskie, parzyste mieszki z nasionami, jednak w nasadzeniach ozdobnych nie są one wyraziste. Dzięki całorocznemu ulistnieniu sprawdza się również jako zielona osłona na pergoli lub płocie. Kwiaty jaśminowca często wykorzystywane są w aromaterapii i perfumerii ze względu na intensywny zapach. Jaśminowiec jest doskonałym wyborem do tworzenia zielonych ścian, które dodadzą ogrodowi lub tarasowi uroku i romantyzmu.

Uprawa: Do uprawy Trachelospermum jasminoides zaleca się ciepłe, słoneczne lub półcieniste stanowisko w miejscu osłoniętym, najlepiej przy południowej lub zachodniej ścianie, gdzie kumuluje się ciepło. Gleba powinna być próchnicza i przepuszczalna, średnio wilgotna, o pH około 6,0–7,5, jednak roślina toleruje również gleby lekko kwaśne lub lekko zasadowe. W cięższych glebach gliniastych ważna jest warstwa drenażowa i dodatek żwiru. Podlewanie jest najważniejsze po posadzeniu i podczas uprawy w donicy, podłoża nie należy dopuszczać do długotrwałego przeschnięcia ani do zastoju wody. Wiosną i w pierwszej połowie lata zaleca się nawożenie zrównoważonym nawozem do roślin kwitnących, w donicach w mniejszych dawkach częściej. Cięcie wykonuje się po kwitnieniu lub pod koniec zimy, raczej formujące, ponieważ kwiaty zawiązują się na dojrzałych pędach. Odstępy przy sadzeniu przy pergolach i ścianach dobiera się na około 1–1,5 m w zależności od oczekiwanej szerokości zwarcia. Mrozoodporność w praktyce wynosi około -10°C, starsze dojrzałe rośliny w miejscu osłoniętym znoszą krótkotrwale nawet słabsze mrozy, mimo to w chłodniejszych rejonach zaleca się zimowe okrycie szyjki korzeniowej i ochronę części nadziemnej włókniną. Uprawa w pojemniku umożliwia przezimowanie w jasnym, chłodnym pomieszczeniu mniej więcej w temperaturze 0–5°C. Wskazane jest ściółkowanie korą, które stabilizuje wilgotność i chroni korzenie. Do uprawy w pojemniku wybiera się objętość 30–50 l i solidne podpory, ponieważ pędy same nie przyczepiają się przyssawkami. Spośród możliwych szkodników pojawiają się mszyce, tarczniki i przędziorki, szczególnie przy suchym powietrzu w miejscu zimowania.

Autor: Kristýna | Data przeglądu: 17.02.2026