Trawa cytrynowa - Cymbopogon citratus Cymbopogon cytrynowy

Opis szczegółowy produktu

Trawa cytrynowa - wieloletnia trawa tropikalna z rodziny wiechlinowatych, pochodząca z Azji Południowo-Wschodniej, a według baz danych taksonomicznych także z południowych Indii i Sri Lanki. Tworzy mocny, kępiasty pokrój z licznymi zgrubiałymi u nasady źdźbłami, z których wyrastają wąskie, aż mieczowate liście w kolorze szarozielonym, o ostrych brzegach. W ciepłych rejonach może dorastać do około 1,5 m, w polskich warunkach przy uprawie w pojemniku zazwyczaj 0,6–1,2 m i stopniowo rozrasta się w kępę 0,4–0,8 m. Kwiatostany pojawiają się późnym latem jako delikatnie rozgałęzione wiechy, jednak w pojemnikach kwitnie rzadko. Do kuchni zbiera się głównie zgrubiałą dolną część łodyg i młode liście. Smak jest czysto cytrusowy bez kwasowości, z lekko korzennym posmakiem, typowy dla kuchni tajskiej i wietnamskiej, do zup, curry i marynat. Z liści przygotowuje się napary i mieszanki ziołowe. Zapach tworzą olejki eteryczne o wysokiej zawartości cytralu, które są wykorzystywane również w aromaterapii i kosmetyce, bez oświadczeń zdrowotnych. W ogrodzie prezentuje się jako elegancka „fontanna” liści w kąciku ziołowym, na tarasie i przy wejściu do domu.

Uprawa: Wymaga jak najbardziej słonecznego i ciepłego stanowiska, idealnie w zacisznym miejscu przy ścianie lub na nagrzanym balkonie. Podłoże powinno być przepuszczalne, ale żyźniejsze, z domieszką piasku lub perlitu, zalecane pH wynosi około 6–7,5. Podlewanie jest regularne, szczególnie w pojemniku, jednak nadmierne zawilgocenie sprzyja gniciu korzeni, dlatego ważny jest drenaż i odpływ nadmiaru wody. Podczas wzrostu zaleca się umiarkowane nawożenie 1 raz na 2–3 tygodnie nawozem organicznym, w przypadku części jadalnych należy unikać wysokich dawek azotu. Zbiór utrzymuje się poprzez ścinanie i skracanie liści, na wiosnę często dzieli się kępy, co sprzyja odmłodzeniu. Rośliny na zewnątrz zazwyczaj umieszcza się po połowie maja, sadzenie do pojemników jest wskazane od kwietnia do września. Zbiór łodyg i liści odbywa się najczęściej od czerwca do października, kiedy mają najbardziej wyrazisty aromat. Nie znosi mrozu, nawet krótkotrwałe temperatury poniżej 0 °C powodują uszkodzenia, dlatego na zimę przenosi się ją do jasnego pomieszczenia o temperaturze około 10–15 °C, a podlewanie ogranicza się do utrzymania lekko wilgotnej bryły korzeniowej. W gruncie uprawia się raczej jako roślinę jednoroczną, z rozstawą około 50–70 cm, czyli około 2–4 roślin na m². W pomieszczeniach mogą pojawić się mszyce, mączliki i przędziorki, problemom pomaga odpowiednia ilość światła i nieprzesuszone powietrze. W pojemniku sprawdza się doniczka o szerokości co najmniej 25–35 cm, aby kępa lepiej utrzymywała wilgoć. Podczas zbioru odcina się zewnętrzne, dobrze wzmocnione łodygi u nasady, w kuchni używa się głównie białej części, liście nadają się do zaparzania herbaty i wywarów.

Autor: Nikol | Rewizja: 19.2.2026