Trawa cytrynowa Cymbopogon citratus

Opis szczegółowy produktu

Trawa cytrynowa - wieloletnia trawa tropikalna z rodziny wiechlinowatych, pochodząca z Azji Południowo-Wschodniej, a według baz taksonomicznych także z południowych Indii i Sri Lanki. Tworzy zwarty, kępiasty pokrój z licznymi zgrubiałymi nasadami źdźbeł, z których wyrastają wąskie, niemal mieczowate liście o szarozielonej barwie i ostrych brzegach. W ciepłych rejonach może dorastać do około 1,5 m, w naszych warunkach klimatycznych przy uprawie w pojemniku zwykle 0,6–1,2 m i stopniowo rozrasta się w kępę o szerokości 0,4–0,8 m. Kwiatostan pojawia się późnym latem w postaci delikatnie rozgałęzionej wiechy, jednak w pojemnikach roślina kwitnie raczej rzadko. Do kuchni zbiera się przede wszystkim zgrubiałą dolną część źdźbeł oraz młode liście. Smak jest czysto cytrusowy, bez kwasowości, z lekko korzennym posmakiem, typowy dla kuchni tajskiej i wietnamskiej, bulionów, curry i marynat. Z liści przygotowuje się napary i mieszanki ziołowe. Zapach tworzą olejki eteryczne o wysokiej zawartości cytralu, wykorzystywane również w aromaterapii i kosmetyce, bez deklaracji zdrowotnych. W ogrodzie prezentuje się jako elegancka „fontanna” liści w zakątku ziołowym, na tarasie i przy wejściu do domu.

Uprawa: Wymaga możliwie najbardziej słonecznego i ciepłego stanowiska, najlepiej osłoniętego, przy murze lub na nagrzanym balkonie. Podłoże powinno być przepuszczalne, ale żyźniejsze, z domieszką piasku lub perlitu, zalecane pH wynosi około 6–7,5. Podlewanie jest regularne, zwłaszcza w pojemniku, jednak przemoczenie sprzyja gniciu korzeni, dlatego ważny jest drenaż i odpływ nadmiaru wody. W okresie wzrostu sprawdza się umiarkowane nawożenie raz na 2–3 tygodnie nawozem organicznym, przy częściach jadalnych należy unikać wysokich dawek azotu. Kępę utrzymuje się przez zbiór i skracanie liści, wiosną często dzieli się kępy, co sprzyja odmłodzeniu. Na zewnątrz rośliny wystawia się zwykle po połowie maja, sadzenie do pojemników jest możliwe od kwietnia do września. Zbiór łodyg i liści odbywa się najczęściej od czerwca do października, kiedy mają najintensywniejszy aromat. Nie znosi mrozu, już krótkotrwałe temperatury poniżej 0 °C powodują uszkodzenia, dlatego na zimę przenosi się ją do jasnego pomieszczenia o temperaturze około 10–15 °C i ogranicza podlewanie do utrzymania lekko wilgotnej bryły korzeniowej. Na rabacie uprawia się ją raczej jako roślinę jednoroczną, w rozstawie około 50–70 cm, czyli mniej więcej 2–4 rośliny na m². We wnętrzach mogą pojawić się mszyce, mączliki i przędziorki, problemom zapobiega dostatek światła i niezbyt suche powietrze. W uprawie pojemnikowej sprawdza się doniczka o szerokości co najmniej 25–35 cm, dzięki czemu kępa lepiej utrzymuje wilgoć. Podczas zbioru odcina się zewnętrzne, dobrze zgrubiałe łodygi przy nasadzie, w kuchni wykorzystuje się głównie białą część, a liście nadają się do naparów, herbaty i bulionów.

Autor: Nikol | Rewizja: 19.2. 2026