Trzęślica modra 'Banshee' Molinia caerulea 'Banshee'

Opis szczegółowy produktu

Trzęślica modra 'Banshee' - atrakcyjna trawa ozdobna, ceniona za elegancję i niewielkie wymagania. To zwarta odmiana chroniona prawem wyłącznym hodowcy (PBR), wyróżniona nagrodą Goud Plantarium-GroenDirekt 2025. Na rynku pojawiła się w 2024 roku, a wyhodowano ją w Polsce. W materiałach licencyjnych podaje się, że w okresie kwitnienia dorasta do 100 cm wysokości i około 70 cm szerokości, a kwitnie od czerwca aż do pierwszych przymrozków. Tworzy gęstą kępę wąskich liści o wysokości około 30–45 cm, z której wyrastają mocne, wzniesione źdźbła z licznymi, lekkimi wiechami. Kłoski są początkowo ciemnopurpurowe, stopniowo przechodzą w odcienie czerwieni i różu, a pod koniec sezonu blakną do jasnobeżowych. Jesienią liście i źdźbła przebarwiają się na żółto i pomarańczowo. Suche wiechy zachowują kształt aż do zimy i nadają się również do suchych bukietów. Odmiana jest sterylna, nie rozsiewa się samoistnie, a na rabacie tworzy delikatny pionowy akcent wśród bylin i krzewów. Wykazuje też wysoką tolerancję na wiatr, upał, przejściową suszę, wilgotne lato oraz zanieczyszczenie miejskie, dzięki czemu sprawdza się także w miejscach eksponowanych. Dobrze komponuje się z rudbekiami, szałwiami, rozchodnikami, gaurami oraz niskimi roślinami drzewiastymi, podkreślając strukturę nasadzenia. Motyle i inne zapylacze korzystają z kwiatostanów, a gęsta kępa daje schronienie drobnym zwierzętom.

Uprawa: W naszych warunkach klimatycznych sprawdza się jako kępowa, długowieczna trawa ozdobna na stanowiska w pełnym słońcu lub jasnym półcieniu, lekko osłonięte od wiatru. Najlepiej rośnie w glebie próchnicznej, umiarkowanie żyznej, stale lekko wilgotnej, ale przepuszczalnej. Na cięższych glebach gliniastych korzystny jest drenaż i rozluźnienie podłoża żwirem. Zalecane pH jest od kwaśnego do obojętnego. Podlewanie powinno być równomierne, zwłaszcza po posadzeniu i w suche lata. Po ukorzenieniu roślina znosi krótkotrwałą suszę, jednak długotrwałe przesychanie w pełnym słońcu pogarsza ulistnienie i tworzenie źdźbeł. Nawożenie powinno być umiarkowane: wiosną zwykle wystarcza kompost lub niewielka dawka nawozu o spowolnionym działaniu. Suche liście i zeszłoroczne wiechy przycina się nisko przy ziemi pod koniec zimy lub wczesną wiosną (luty–marzec), aby nie uszkodzić nowych pędów. Ściółka z kompostu liściowego lub zrębków stabilizuje wilgotność, a u młodych roślin chroni szyjkę korzeniową. Sadzi się wiosną (marzec–maj) lub jesienią (wrzesień–październik). Rośliny w pojemnikach można sadzić przez cały sezon wegetacyjny, pamiętając o regularnym podlewaniu w suchych miesiącach. Uprawa w pojemniku wymaga głębszej donicy z drenażem i równomiernie wilgotnego podłoża, a zimą pojemnik zaleca się dodatkowo izolować przed przemarznięciem. Mrozoodporność dojrzałych kęp jest wysoka, zwykle około −25 do −30 °C, młodym nasadzeniom służy lekka ściółka. Trzęślica jest zazwyczaj wolna od chorób i szkodników, sporadycznie pojawiają się ślimaki na rozwijających się liściach lub plamistości przy nadmiernej wilgoci. Rozstawę dobiera się według siły wzrostu, zwykle 50–70 cm, przy wyższych odmianach 70–90 cm, co odpowiada mniej więcej 2–4 roślinom na m².

Autor: Nikol | Rewizja: 20.2. 2026