Trzęślica trzcinowata 'Karl Foerster' - Molinia arundinacea 'Karl Foerster' Molinia arundinacea 'Karl Foerster'

Opis szczegółowy produktu

Cmolas trzcinowy 'Karl Foerster' - wieloletnia, kępiasta trawa ozdobna pochodząca z gatunku cmolasa, naturalnie występującego na wilgotniejszych łąkach i obrzeżach terenów podmokłych strefy umiarkowanej Europy. Odmiana uprawiana jest ze względu na wysokie, a jednocześnie delikatne kwiatostany oraz regularny pokrój. Liście są wąskie, średniozielone, tworzące w kępie wyprostowany lub łukowato wygięty wachlarz, jesienią przebarwiają się na żółte lub słomkowe odcienie. Od lipca do września nad liśćmi wyrastają sztywne źdźbła zakończone wiechami, które w czasie kwitnienia są jasnozielonkawe, później beżowe lub jasnobrązowe. Wiechy pozostają dekoracyjne nawet po zaschnięciu i często utrzymują się do zimy, kiedy to kontrastują ze śniegiem lub szronem. W czasie kwitnienia osiąga zazwyczaj 1,5–2,0 m wysokości, szerokość kępy wynosi około 0,5–0,7 m. Roślina nie jest trująca ani kolczasta i nie wydziela wyraźnego zapachu. W kompozycji ogrodowej sprawdza się jako soliter, w rzędach jako lekka osłona lub w nasadzeniach preriowych z jeżówkami, trzcinami, rudbekiami i rozchodnikami, gdzie wspiera rytm pionowy i zimową strukturę. Źdźbła nadają się również do cięcia do suchych aranżacji. Jest popularnym wyborem wśród ogrodników ze względu na swój atrakcyjny wygląd i łatwość pielęgnacji. Jest to doskonała roślina do tworzenia struktury i tekstury w projektach ogrodowych, wprowadzająca do ogrodu elegancką i naturalną atmosferę.

Uprawa: W naszych warunkach sprawdza się jako kępiasta, długowieczna trawa ozdobna na pełne słońce do jasnego półcienia i stanowiska z umiarkowanym zaciszem. Najlepiej rośnie w glebie próchniczej, średnio żyznej, stale umiarkowanie wilgotnej, ale przepuszczalnej, na cięższych glebach gliniastych korzystna jest drenaż i rozluźnienie żwirem. Zalecane pH jest kwaśne do obojętnego. Podlewanie utrzymuje się na wyrównanym poziomie głównie po posadzeniu i w suchych latach, po ukorzenieniu znosi krótsze okresy suszy, jednak długotrwałe wysychanie w pełnym słońcu pogarsza wygląd liści i tworzenie źdźbeł. Nawożenie jest umiarkowane, wiosną zazwyczaj wystarcza kompost lub wolno rozpuszczalny nawóz w małej dawce. Suche liście i zeszłoroczne kwiatostany skraca się nisko przy ziemi pod koniec zimy do wczesnej wiosny (luty–marzec), aby nie uszkodzić nowych pędów. Ściółka z liści lub kory stabilizuje wilgoć i chroni szyjkę korzeniową młodych roślin. Sadzenie odbywa się wiosną (marzec–maj) lub jesienią (wrzesień–październik), rośliny w pojemnikach można sadzić przez cały sezon wegetacyjny, pamiętając o regularnym podlewaniu w suchych miesiącach. Uprawa w doniczce wymaga głębszej doniczki z drenażem i równomiernej wilgotności, zimą doniczkę częściej izoluje się przed przemarznięciem. Mrozoodporność dojrzałych kęp jest wysoka, zazwyczaj około −25 do −30 °C, młode nasadzenia korzystają z lekkiego mulczowania. Trzęślica zazwyczaj nie choruje i nie jest atakowana przez szkodniki, sporadycznie pojawiają się ślimaki na młodych liściach lub plamistość przy nadmiernym nawodnieniu. Odstępy dobiera się w zależności od wzrostu, zazwyczaj 50–70 cm, dla wyższych odmian 70–90 cm, co odpowiada mniej więcej 2–4 roślinom na m².

Autor: Krystyna | Rewizja: 22.12.2025