Trzmielina japońska 'Extravaganza' Euonymus japonicus 'Extravaganza'

Opis szczegółowy produktu

Trzmielina japońska 'Extravaganza' - zimozielona odmiana trzmieliny japońskiej, wywodząca się ze wschodnioazjatyckiego gatunku występującego w Japonii, Korei i Chinach. Należy do bardziej zwartych form o pstrych liściach, uprawianych przede wszystkim dla całorocznych walorów ozdobnych liści i szerokiego zastosowania w mniejszych ogrodach oraz w pojemnikach. Tworzy gęsto rozgałęziony, wzniesiony do szeroko krzaczastego pokroju, w wieku dojrzałym zwykle 0,8 do 1 m wysokości i około 0,8 do 0,9 m szerokości, w bardzo dobrych warunkach po latach może być nieco większa. Liście są naprzeciwległe, skórzaste, błyszczące, jajowato-eliptyczne, z ciemnozielonym środkiem i szerokim, kremowobiałym do śmietankowego obrzeżeniem, które nadaje krzewowi jasny, czysty wyraz przez cały rok. Młode przyrosty są szczególnie świeże i kontrastowe. W maju i czerwcu mogą pojawić się drobne, zielonobiałe do żółtozielonych kwiaty, raczej niepozorne. Główna wartość odmiany tkwi w liściach i gęstym, uporządkowanym pokroju. W ogrodzie sprawdzi się w pojemnikach, w ogródkach przed domem, w niższych nasadzeniach obwódkowych, w regularnych grupach oraz jako niższy, zimozielony akcent wśród bylin, lawend, funkii lub traw ozdobnych. Dzięki dobrej podatności na formowanie nadaje się także na niskie żywopłoty i mniejsze formy geometryczne.

Uprawa: Dobrze rośnie na jasnych stanowiskach z dużą ilością rozproszonego światła, najlepiej w pełnym słońcu lub w półcieniu. Kluczowe jest stanowisko osłonięte od wiatru, ponieważ zimowy wiatr i wysuszające mrozy mogą uszkadzać liście, zwłaszcza u młodszych roślin. W naszych warunkach klimatycznych najlepiej sprawdza się uprawa w osłoniętych mikroklimatach, na przykład przy południowych i zachodnich ścianach domów, w zabudowie miejskiej lub na podwórzach. Gleba powinna być próchniczna, żyzna i dobrze przepuszczalna, gliniasta do gliniasto-piaszczystej, o zalecanym pH 6–7,5. Ważny jest drenaż, przede wszystkim w cięższych glebach, do których zaleca się domieszkę piasku lub żwiru. Sadzenie jest możliwe od marca do października, poza okresami silnych mrozów i skrajnej suszy. Podlewanie powinno być regularne, szczególnie w pierwszym roku po posadzeniu i w przypadku roślin uprawianych w pojemnikach. Podłoże utrzymuje się równomiernie wilgotne, bez długotrwałego przemoczenia. Nawożenie przeprowadza się umiarkowanie wiosną, ewentualnie jeszcze raz na początku lata, zrównoważonymi nawozami do roślin ozdobnych. Bardzo dobrze znosi cięcie, które można wykonywać wiosną lub w okresie wegetacji – zagęszcza ono krzew i pozwala uformować zwarty krzew lub niski żywopłot. Mrozoodporność wynosi około -12 do -15 °C, dlatego w chłodniejszych regionach zaleca się zimą osłonić szyjkę korzeniową ściółką, a część nadziemną agrowłókniną. W przypadku uprawy w pojemnikach zaleca się zimowanie w osłoniętym, jasnym miejscu bez silnych mrozów. Roślina jest ogólnie odporna, podczas suchej i ciepłej pogody mogą pojawić się tarczniki lub przędziorki, zwłaszcza u egzemplarzy uprawianych w pojemnikach. Przy sadzeniu żywopłotów sprawdza się rozstaw około 40–60 cm, w zależności od pożądanej gęstości.

Autor: Kristýna | Rewizja: 22.04. 2026