Trzmielina japońska 'Microphyllus Albovariegatus' Euonymus japonicus 'Microphyllus Albovariegatus'

Opis szczegółowy produktu

Trzmielina japońska 'Microphyllus Albovariegatus' - odmiana 'Microphyllus Albovariegatus' to drobnolistna, wolno rosnąca selekcja o wyjątkowo gęstym rozgałęzieniu. Drobne, skórzaste liście mają zaledwie około 2 cm długości, są błyszczące, ciemnozielone i wyraźnie kremowobiałe na brzegach, dzięki czemu krzew wygląda jak delikatnie wyrysowany zimowy ornament. Pokrój jest zwarty, w Polsce roślina osiąga najczęściej około 0,4–0,6 m wysokości i szerokości, w osłoniętych miejscach w mieście może dorastać do 0,8 m. W maju i czerwcu pojawiają się drobne zielonkawobiałe kwiaty, interesujące z bliska ze względu na nektar, owoce zawiązują się tylko sporadycznie i są ozdobne, dla człowieka niejadalne. Liście i owoce mogą być szkodliwe po spożyciu, podczas prac pielęgnacyjnych zaleca się niekiedy używanie rękawic. W ogrodzie sprawdza się jako zamiennik bukszpanu w parterach i obwódkach, w ogrodach skalnych oraz jako niski zimozielony żywopłot, w którym regularny rysunek liści utrzymuje linię także zimą. Pięknie kontrastuje z lawendą, szałwiami, rozchodnikami i trawami ozdobnymi, a w sąsiedztwie ciemnych iglaków białe obrzeżenie liści staje się jeszcze bardziej wyraziste. W zieleni miejskiej ceni się także dobrą tolerancję na wiatr i zasolenie od strony dróg, o ile gleba nie jest stale podmokła.

Uprawa:  Dobrze rośnie na jasnych stanowiskach z dużą ilością rozproszonego światła, najlepiej w pełnym słońcu lub w półcieniu. Kluczowe jest osłonięte stanowisko, ponieważ zimowy wiatr i wysuszające mrozy mogą uszkadzać liście, zwłaszcza u młodszych roślin. W naszych warunkach klimatycznych najlepiej sprawdza się uprawa w osłoniętych mikroklimatach, na przykład przy południowych i zachodnich ścianach domów, w zabudowie miejskiej lub na podwórzach. Gleba powinna być próchniczna, żyzna i dobrze przepuszczalna, gliniasta do gliniasto-piaszczystej, o zalecanym pH w zakresie 6-7,5. Ważny jest drenaż, przede wszystkim na cięższych glebach, gdzie zaleca się domieszkę piasku lub żwiru. Sadzenie jest możliwe od marca do października, z wyjątkiem okresów silnych mrozów i skrajnej suszy. Podlewanie powinno być regularne, szczególnie w pierwszym roku po posadzeniu i w przypadku roślin uprawianych w pojemnikach. Podłoże utrzymuje się równomiernie wilgotne, bez długotrwałego przelania. Nawożenie wykonuje się umiarkowanie wiosną, ewentualnie jeszcze raz na początku lata, zrównoważonymi nawozami do roślin ozdobnych. Bardzo dobrze znosi cięcie, które można wykonywać wiosną lub w trakcie sezonu wegetacyjnego, co sprzyja zagęszczeniu i pozwala formować zwarty krzew lub niski żywopłot. Mrozoodporność wynosi około -12 do -15 °C, dlatego w chłodniejszych regionach zaleca się zimową ochronę szyjki korzeniowej ściółką oraz okrycie części nadziemnej agrowłókniną. Rośliny uprawiane w pojemnikach najlepiej zimować w osłoniętym, jasnym miejscu bez silnych mrozów. Roślina jest na ogół odporna, podczas suchej i ciepłej pogody mogą pojawić się miseczniki lub przędziorki, zwłaszcza na egzemplarzach uprawianych w pojemnikach. Przy sadzeniu żywopłotów sprawdzają się odstępy około 40-60 cm, w zależności od pożądanej gęstości.

Autor: Nikol | Rewizja: 21.2. 2026