Trzmielina japońska 'Ovatus Aureus (Marieke)' Euonymus japonicus 'Marieke'

Opis szczegółowy produktu

Trzmielina japońska 'Ovatus Aureus (Marieke)' - zimozielona odmiana pochodząca ze wschodniej Azji, wywodząca się od gatunku rosnącego naturalnie w Japonii, Korei i Chinach. W europejskich katalogach często podawana jest również pod synonimem 'Ovatus Aureus', a w Wielkiej Brytanii otrzymała wyróżnienie AGM za niezawodne walory ozdobne. Krzew ma gęsty, wzniesiony i rozłożysty pokrój. W naszych warunkach klimatycznych zwykle osiąga 1,5–2,5 m wysokości przy szerokości 1,2–2 m, a w najcieplejszych rejonach może być wyższy. Liście są jajowate, skórzaste i lekko błyszczące, z zielonym środkiem i szerokim żółtym obrzeżeniem. Młode przyrosty są początkowo intensywnie żółte, z czasem przechodzą w odcienie żółtozielone. Kwiaty są drobne i zielonkawe. Pojawiają się zwykle w maju i czerwcu i nie stanowią głównej ozdoby rośliny. Owoce zawiązują się rzadko, po dojrzeniu są to różowe torebki. Odmiana sprawdza się jako niski i średniowysoki żywopłot, formowana obwódka rabat, zimozielone tło dla bylin oraz jako soliter w pojemniku. W kompozycjach dobrze łączy się z ciemnozielonymi iglakami, ostrokrzewami lub bylinami o fioletowych kwiatach, przy których pstre ulistnienie podkreśla kontrast. Roślina jest uważana za niebezpieczną po spożyciu dla dzieci i zwierząt domowych.

Uprawa: Najlepiej rośnie na jasnych stanowiskach z dużą ilością rozproszonego światła, najlepiej w pełnym słońcu lub w półcieniu. Kluczowe jest osłonięte stanowisko, ponieważ zimowy wiatr i wysuszające mrozy mogą uszkadzać liście, zwłaszcza u młodszych roślin. W naszych warunkach klimatycznych najlepiej sprawdza się uprawa w chronionych mikroklimatach, na przykład przy południowych i zachodnich ścianach domów, w zabudowie miejskiej lub na podwórzach. Gleba powinna być próchniczna, żyzna i dobrze przepuszczalna, gliniasta lub gliniasto-piaszczysta, o zalecanym pH 6-7,5. Ważny jest drenaż, przede wszystkim na glebach cięższych, do których zaleca się domieszkę piasku lub żwiru. Sadzenie jest możliwe od marca do października, poza okresami silnych mrozów i skrajnej suszy. Podlewanie powinno być regularne, szczególnie w pierwszym roku po posadzeniu oraz u roślin uprawianych w pojemnikach. Podłoże utrzymuje się równomiernie wilgotne, bez długotrwałego przemoczenia. Nawożenie przeprowadza się umiarkowanie wiosną, ewentualnie jeszcze raz na początku lata, zrównoważonymi nawozami do krzewów ozdobnych. Bardzo dobrze znosi cięcie, które można wykonywać wiosną lub w trakcie sezonu wegetacyjnego. Cięcie sprzyja zagęszczeniu i umożliwia formowanie zwartego krzewu lub niskiego żywopłotu. Mrozoodporność wynosi około -12 do -15 °C, dlatego w chłodniejszych rejonach zaleca się zimowe zabezpieczenie szyjki korzeniowej ściółką oraz osłonięcie części nadziemnej włókniną. Rośliny uprawiane w pojemnikach najlepiej zimować w osłoniętym, jasnym miejscu bez silnych mrozów. Roślina jest ogólnie odporna, podczas suchej i ciepłej pogody mogą pojawić się miseczniki lub przędziorki, zwłaszcza u egzemplarzy uprawianych w pojemnikach. Przy sadzeniu żywopłotów sprawdzają się odstępy około 40-60 cm, zależnie od pożądanej gęstości.

Autor: Nikol | Rewizja: 19.2. 2026