Trzmielina japońska 'Pierrolino' Euonymus japonicus 'Pierrolino'

Opis szczegółowy produktu

Berberys japoński 'Pierrolino' - zimozielona odmiana pochodząca od gatunku rozpowszechnionego w Japonii, Korei i częściach Chin. Gatunek botaniczny został sprowadzony do Europy w XIX wieku i stopniowo stał się popularną rośliną ozdobną do ogrodów miejskich i prywatnych. Odmiana 'Pierrolino' powstała w wyniku selekcji roślin o gęstszym wzroście i wyraźnie cętkowanych liściach. Tworzy zwarte, wolno rosnące krzewy osiągające około 40–80 cm wysokości i około 50–90 cm szerokości. Liście są drobne, skórzaste, błyszczące i ciemnozielone z nieregularnym białym do kremowego marginesem. Młode pędy są zazwyczaj jasnozielone i kontrastują z dojrzałym ulistnieniem. Dzięki delikatnemu rysunkowi liści odmiana wygląda elegancko nawet zimą, kiedy większość roślin liściastych traci swoją strukturę. Niepozorne zielono-białe kwiaty pojawiają się w czerwcu i lipcu, jednak główną wartością ozdobną pozostaje ulistnienie. W cieplejszych rejonach starsze rośliny mogą wytwarzać drobne różowe owoce z pomarańczowym nasionem. Odmiana jest wykorzystywana do tworzenia niskich żywopłotów, nowoczesnych nasadzeń miejskich, pojemników na tarasach, a także jako element kontrastowy wśród ciemnozielonych iglaków lub traw ozdobnych. Dzięki gęstemu wzrostowi w mniejszych kompozycjach przypomina alternatywę dla bukszpanu. Roślina zawiera substancje o łagodnym działaniu toksycznym po spożyciu i nie jest przeznaczona do konsumpcji.

Uprawa: Dobrze rośnie na stanowiskach jasnych z dużą ilością rozproszonego światła, najlepiej w pełnym słońcu lub półcieniu. Kluczowe jest osłonięcie od wiatru, ponieważ zimowy wiatr i wysuszające mrozy mogą uszkadzać liście, zwłaszcza u młodszych roślin. W naszych warunkach najlepiej sprawdza się uprawa w chronionych mikroklimatach, na przykład przy południowych i zachodnich ścianach domów, w zabudowie miejskiej lub na podwórkach. Gleba powinna być próchniczna, żyzna i dobrze przepuszczalna, gliniasta do gliniasto-piaszczystej, o zalecanym pH w zakresie 6-7,5. Ważny jest drenaż, zwłaszcza w cięższych glebach, gdzie zaleca się dodatek piasku lub żwiru. Sadzenie jest wskazane od marca do października, z wyłączeniem okresów silnych mrozów i ekstremalnej suszy. Podlewanie powinno być regularne, zwłaszcza w pierwszym roku po posadzeniu i u roślin uprawianych w pojemnikach. Podłoże powinno być utrzymywane w stanie równomiernie wilgotnym, bez długotrwałego przemoczenia. Nawożenie przeprowadza się umiarkowanie wiosną, ewentualnie jeszcze raz na początku lata, nawozami zrównoważonymi dla roślin ozdobnych. Cięcie jest bardzo dobrze tolerowane i można je przeprowadzać wiosną lub w okresie wegetacji, kiedy to wspomaga zagęszczanie i umożliwia formowanie zwartego krzewu lub niskiego żywopłotu. Mrozoodporność wynosi około -12 do -15 °C, dlatego w chłodniejszych rejonach zaleca się zimowe okrywanie szyjki korzeniowej ściółką i ochronę części nadziemnej włókniną. W przypadku uprawy w pojemnikach zaleca się zimowanie w miejscu osłoniętym, jasnym i wolnym od silnych mrozów. Roślina jest ogólnie odporna, podczas suchej i ciepłej pogody mogą pojawić się tarczniki lub przędziorki, zwłaszcza u osobników uprawianych w pojemnikach. Przy sadzeniu na żywopłoty zaleca się rozstawy około 40-60 cm w zależności od pożądanej gęstości.