Tulipan 'Purissima' Tulipa 'Purissima'

Opis szczegółowy produktu

Tulipan 'Purissima' - często podawany także jako 'White Emperor', należy do grupy tulipanów Fostera. Odmiana 'Purissima' została wprowadzona w latach 40. XX wieku i do dziś należy do cenionych białych tulipanów do wczesnowiosennych nasadzeń. Z cebuli wyrastają szerokolancetowate, zielone do szarozielonych liście oraz wzniesione łodygi o wysokości zwykle 35–50 cm. Kwiaty są duże, miseczkowate do szeroko kielichowatych, u tulipanów Fostera mogą osiągać około 10–12 cm średnicy. Barwa rozwija się od kości słoniowej przez kremową po czystą biel, u nasady występuje delikatny kremowy do jasnożółtego odcień. Kwitnienie zaczyna się wcześnie, w cieplejszych rejonach już w marcu, zwykle trwa w kwietniu. Odmiana sprawia czyste i spokojne wrażenie, dlatego nadaje się na przednie i środkowe partie rabat, przy tarasach, wejściach, do wiosennych pojemników oraz do grup po 7–15 cebul. W kompozycjach dobrze komponuje się z szafirkami, hiacyntami, białymi i żółtymi narcyzami, niezapominajkami, bratkami oraz wcześnie wschodzącymi bylinami. Kwiat nadaje się na kwiat cięty w fazie wybarwionego pąka.

Uprawa: Tulipany wymagają stanowiska w pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu, osłoniętego przed silnym wiatrem i zimowym nadmiarem wilgoci. Cebule sadzi się od września do listopada, przy łagodnej jesieni nawet do początku grudnia, na głębokość 10–15 cm i w rozstawie 10–12 cm. Dla efektu masowego przyjmuje się około 60–80 cebul na m², w pojemnikach można sadzić gęściej, pod warunkiem że cebule się nie stykają. Gleba powinna być próchniczna, przepuszczalna, umiarkowanie żyzna, o pH około 6,0–7,5. W ciężkiej, gliniastej glebie sprawdza się warstwa drenażowa z piasku lub drobnego żwiru, ponieważ długotrwale mokre stanowisko sprzyja gniciu cebul. Po posadzeniu glebę podlewa się jednorazowo, dalsze podlewanie jest potrzebne głównie podczas suchej wiosny i w pojemnikach. Nawożenie prowadzi się umiarkowanie, najlepiej kompostem lub nawozem do roślin cebulowych w okresie wschodów, nadmiar azotu pogarsza dojrzewanie cebul. Przekwitłe kwiaty usuwa się po zwiędnięciu, liście pozostawia się aż do zżółknięcia, aby cebula uzupełniła zapasy. Odmiana jest mrozoodporna do około -25 do -30 °C, młode jesienne nasadzenia w pojemnikach warto chronić przed przemarzaniem bryły korzeniowej. Najczęstszymi zagrożeniami są zgnilizny w mokrej glebie, szara pleśń, wirusowe plamistości, mszyce, ślimaki oraz zgryzanie cebul przez nornice lub myszy. Po zaschnięciu liści korzystny jest suchszy letni spoczynek, który naśladuje naturalny rytm tulipanów i sprzyja kwitnieniu w kolejnym sezonie. 

Więcej na:  Instrukcja uprawy roślin cebulowych

Autor: Nikol | Rewizja: 9.7. 2026