Tulipanowiec amerykański 'Fastigiatum' Liriodendron tulipifera 'Fastigiatum'

Opis szczegółowy produktu

Liriodendron tulipanowy 'Fastigiata' - odmiana o kolumnowym pokroju, pochodząca z północnoamerykańskiego gatunku występującego w wilgotnych lasach dolinowych wschodniej części USA. Do Europy liriodendron został wprowadzony w XVII wieku, a w czeskich parkach uprawiany jest od XIX wieku. Odmiana 'Fastigiatum', znana również pod synonimem 'Arnold', w porównaniu do gatunku podstawowego charakteryzuje się znacznie węższą, piramidalną lub kolumnową koroną i mniejszymi wymaganiami co do przestrzeni. W naszych warunkach dorasta do około 8-12 m wysokości, przy szerokości korony około 3-4 m, przy bardzo sprzyjających warunkach może być wyższy. Korona jest regularnie i pionowo rozgałęziona, gałęzie odchodzą pod ostrym kątem od pnia, tworząc zwartą, pionową sylwetkę odpowiednią dla ulic i mniejszych ogrodów. Charakterystyczną cechą są duże, około 8-12 cm szerokości, czteroklapowe liście z płytkim wcięciem na końcu blaszki liściowej, średnio do jasnozielonych, jesienią jaskrawożółte do żółto-pomarańczowych. Starsze osobniki, zazwyczaj od 15.-20. roku życia, kwitną w czerwcu do początku lipca kwiatami w kształcie tulipana o wielkości 4-6 cm, żółto-zielonymi z pomarańczowym pasem u nasady płatków. Kwiaty są niepozornie pachnące i dostarczają nektaru pszczołom i innym zapylaczom, po przekwitnięciu rozwijają się stożkowate owocostany ze skrzydlatymi nasionami, które służą drobnym ptakom. Drewno liriodendronu należy do rodziny magnoliowatych i ma podobny charakter jak u magnolii, części rośliny uważa się za lekko trujące i nie są przeznaczone do spożycia. W kompozycji ogrodowej sprawdza się przede wszystkim jako wyrazisty soliter na trawniki, do zbiorników wodnych lub do ulicznych szpalerów drzew, gdzie wnosi jasny jesienny kolor i pionowy akcent.

Uprawa: Do naszych warunków zaleca się stanowisko słoneczne, ewentualnie lekko półcieniste, osłonięte od ekstremalnie silnego wiatru, aby zapobiec łamaniu młodszych gałęzi. Najlepiej rośnie na glebach głębszych, żyznych, próchniczych i równomiernie wilgotnych, z dobrym drenażem i pH od lekko kwaśnego do neutralnego, około 5,5-7. Przy sadzeniu do cięższej gleby zaleca się dodać grubszy piasek lub żwir w celu poprawy odpływu wody oraz wysokiej jakości kompost w celu zwiększenia zawartości próchnicy. Rośliny w pojemnikach są zazwyczaj sadzone od marca do października, w cieplejszych rejonach również później jesienią, pod warunkiem, że gleba nie jest zamarznięta. W pierwszych latach ważne jest regularne podlewanie bez długotrwałego przelania oraz ściółkowanie przestrzeni korzeniowej korą lub zrębkami, co ograniczy parowanie i przegrzewanie gleby. Liriodendron źle reaguje na ingerencję w system korzeniowy, dlatego sadzenie planuje się z uwzględnieniem ostatecznej wielkości drzewa oraz istniejących dróg czy budowli. Cięcie ogranicza się jedynie do formowania wychowawczego w młodości oraz usuwania suchych lub uszkodzonych gałęzi, wykonywanego w okresie spoczynku wegetacyjnego. Mrozoodporność według europejskich źródeł podaje się do około -26 °C, jednak młode pnie mogą w wyjątkowo mroźne zimy częściowo przemarzać, zazwyczaj dobrze regenerują z podszytu. Jest ogólnie odporny, w suchych i gorących latach liście mogą cierpieć na brązowienie brzegów, dlatego zwłaszcza w środowisku miejskim docenia się głębszą, nieprzesychającą glebę. Do nasadzeń ulicznych i alejek zazwyczaj sadzi się w odstępach około 6-8 m, co umożliwia pełny rozwój korony bez wzajemnego krzyżowania się gałęzi.