Tulipany Darwina - mix Tulipa Darwin Hybrids - mix

Opis szczegółowy produktu

Tulipany Darwina - mix - mieszanka tulipanów ogrodowych z grupy mieszańców Darwina, powstałych ze skrzyżowania późnych tulipanów ogrodowych z silnymi formami Tulipa fosteriana. Nie jest to jedna odmiana, lecz zmienny zestaw kilku odmian, dlatego udział kolorów, rysunek kwiatów i dokładna wysokość mogą się różnić w zależności od partii. Rośliny tworzą wzniesione kępy o szerokości około 10–15 cm i sztywne pędy o wysokości około 50–65 cm. Od kwietnia do maja wydają duże, klasycznie kielichowate kwiaty, najczęściej w odcieniach żółtych, pomarańczowych, czerwonych, różowych i wielobarwnych. W słońcu kwiaty rozchylają się w szerokie misy, w chłodzie pozostają bardziej zamknięte. Liście są szerokolancetowate, zielone do szarozielonych. Zapach jest słaby lub niewyczuwalny. Mieszańce Darwina wyróżniają się sztywnością pędów, dobrą odpornością na wiosenny wiatr i deszcz oraz większą zdolnością do ponownego kwitnienia niż wiele innych tulipanów ogrodowych. Mieszanka sprawdza się w zwartych grupach, wzdłuż ścieżek, wśród później rozpoczynających wegetację bylin oraz w głębszych pojemnikach. Dobrze komponuje się z narcyzami, szafirkami, niezapominajkami i cebulicami. Duże kwiaty długo utrzymują się w wazonie i nadają się na kwiat cięty. Roślina nie jest jadalna.

Uprawa: Tulipany wymagają stanowiska w pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu, osłoniętego przed silnym wiatrem i zimowym nadmiarem wilgoci. Cebule sadzi się od września do listopadu, przy łagodnej jesieni nawet do początku grudnia, na głębokość 10–15 cm, w odstępach 10–12 cm. Dla efektu łanowego przyjmuje się około 60–80 cebul na m², w pojemnikach można sadzić gęściej, o ile cebule się nie stykają. Gleba powinna być próchniczna, przepuszczalna, średnio zasobna, o pH około 6,0–7,5. W ciężkiej glebie gliniastej sprawdza się warstwa drenażowa z piasku lub drobnego żwiru, ponieważ długotrwale mokre stanowisko sprzyja gniciu cebul. Po posadzeniu glebę jednorazowo się podlewa, dalsze podlewanie jest potrzebne głównie podczas suchej wiosny i w pojemnikach. Nawożenie prowadzi się umiarkowanie, najlepiej kompostem lub nawozem do roślin cebulowych na początku wegetacji, nadmiar azotu pogarsza dojrzewanie cebul. Przekwitłe kwiaty usuwa się po zwiędnięciu, a liście pozostawia się do zżółknięcia, aby cebula uzupełniła zapasy. Mieszanka jest mrozoodporna do około -25 do -30 °C, młode jesienne nasadzenia w pojemnikach warto chronić przed przemarznięciem bryły korzeniowej. Najczęstszym zagrożeniem są zgnilizny w mokrej glebie, szara pleśń, wirusowe plamistości, mszyce, ślimaki oraz zgryzanie cebul przez nornice i myszy. Po zaschnięciu liści korzystny jest suchszy letni spoczynek, który naśladuje naturalny rytm tulipanów i sprzyja kwitnieniu w kolejnym sezonie.

Więcej na: Instrukcja uprawy roślin cebulowych

Autor: Nikol | Rewizja: 10.7. 2026