Turzyca rzędowa 'Shiro' - Carex siderosticha 'Shiro' Carex siderosticha 'Shiro'

Opis szczegółowy produktu

Turzyca syberyjska 'Shiro' – często znana pod japońską nazwą 'Shiro-nakafu', to odmiana wschodnioazjatyckiej turzycy z Japonii, uprawiana głównie ze względu na jej niezwykle szerokie, biało nakrapiane liście. Nie jest to cienkolistna, wyglądająca jak step turzyca, lecz gatunek o szerszych liściach i łagodniejszym, podszytowym wyglądzie, który wnosi światło i spokój do otoczenia. Odmiana ta tworzy niską, gęstą, powoli rozrastającą się kępę, zwykle o wysokości 20–30 cm i szerokości około 30–45 cm, a w dobrych warunkach z czasem nawet szerszą. Liście są taśmowate, wyraźnie szerokie, przy kiełkowaniu prawie białe do kremowobiałych z zielonymi paskami, latem przechodzą w delikatniejszą zielono-białą do żółto-zielonej kreskę. Właśnie wiosenne wybarwienie bywa najbardziej wyraziste. Kwiatostany pojawiają się od kwietnia do czerwca, są brązowawe, smukłe i raczej niepozorne, główną wartością ozdobną pozostają liście. Odmiana sprawdza się na skrajach dróg, w pojemnikach, w podszyciu drzew liściastych, na wilgotniejszych zacienionych rabatach i między kamieniami tam, gdzie gleba całkowicie nie wysycha. Dobrze komponuje się z borówkami, pierwiosnkami, paprociami, turzycami, niezapominajkami i kwiatami wiosennymi. W ogrodzie wygląda czysto i schludnie, a także wprowadza subtelny, jasny akcent do ciemniejszych miejsc bez konieczności dodawania wyrazistego kwiatu.

Uprawa: W warunkach Republiki Czeskiej turzyca ta najlepiej rośnie w półcieniu lub lekkim cieniu, dobrze znosi poranne słońce, ale tylko ostre słońce południowe przy odpowiedniej wilgotności powietrza. Gleba powinna być bogata w próchnicę, pożywna, równomiernie wilgotna, ale dobrze odwodniona, najlepiej o pH wynoszącym około 5,5–7,0. Długie letnie susze powodują zasychanie końcówek kwiatów i osłabienie ich koloru, natomiast nadmierne podlewanie zimą zwiększa ryzyko uszkodzenia gron. Sadzenie odbywa się zazwyczaj od marca do maja lub od września do października. Na 1 m² sadzi się od 7 do 9 roślin, w odstępach ok. 30–35 cm (lub gęściej, jeśli sadzenie odbywa się szybciej). Odmiana ta jest liściasta lub półliściasta, część liści opada na zimę, natomiast wiosną ściera się lub usuwa tylko uszkodzone liście; głębokie przycinanie nie jest konieczne. W pojemniku najlepiej rośnie w większej objętości podłoża, z drenażem i regularnym podlewaniem; zimą odpowiednie jest osłonięte miejsce, w którym nie dojdzie do długotrwałego przemarzania bryły korzeniowej. Odporność na mróz określa się na około -20 °C. Roślina dobrze rośnie w miejscach osłoniętych, ale korzystne jest okrycie jej na zimę w pojemnikach i na otwartych, wietrznych miejscach. Nawożenie powinno być umiarkowane, najlepiej kompostem lub niewielką dawką nawozu w przypadku ozdobnych bylin liściastych. Szkodniki mogą obejmować ślimaki żerujące na młodych liściach, przędziorki w okresie suszy oraz gnicie korzeni w stale wilgotnej glebie. Dla początkujących jest to wdzięczny kultywar tam, gdzie jest wystarczająco dużo wilgoci, żyzna gleba i ochrona przed najostrzejszym słońcem.