Wawrzynek wonny 'Aureomarginata' Daphne odora 'Aureomarginata'

Opis szczegółowy produktu

Wawrzynek wonny 'Aureomarginata' - zimozielona odmiana gatunku pochodzącego z Chin i Japonii, gdzie rośnie w zaroślach i na skrajach lasów w osłoniętych miejscach. Odmiana jest ceniona przede wszystkim za wyraźnie pstre ulistnienie i silny zapach kwiatów w okresie, gdy ogród jest jeszcze niemal pozbawiony barw. Tworzy gęsty, zaokrąglony lub lekko rozłożysty krzew, który w wieku dojrzałym osiąga około 1–1,5 m wysokości i 1–1,5 m szerokości. Liście są skórzaste, błyszczące, ciemnozielone, wąsko odwrotnie jajowate do lancetowatych, na brzegach nieregularnie obrzeżone złotożółtym lub kremowożółtym pasem. Już od końca zimy, najczęściej od lutego do kwietnia, na końcach pędów pojawiają się gęste pęczki kwiatów. Pąki są purpuroworóżowe, a po rozwinięciu kwiaty wewnątrz są jasnoróżowe do niemal białych. Zapach jest słodki, intensywny i bardzo wyrazisty, dlatego odmianę często sadzi się w pobliżu wejść, ścieżek i tarasów. Po przekwitnieniu jedynie wyjątkowo mogą zawiązać się drobne czerwone owoce. Roślina jest trująca po spożyciu. W kompozycjach dobrze sprawdza się z ciemiernikami, paprociami, funkiami, pierisami, skimiami lub niższymi różanecznikami, gdzie pstre liście przez cały rok rozświetlają półcieniste partie ogrodu.

Uprawa: Najlepiej rośnie w półcieniu lub na stanowisku z porannym słońcem, osłoniętym przed zimowym wiatrem i ostrym słońcem w południe. Gleba powinna być próchniczna, lekka do średnio ciężkiej, dobrze przepuszczalna, równomiernie wilgotna i raczej lekko kwaśna, najlepiej o pH około 5,5–6,5. Wawrzynki nie znoszą przesadzania ani długotrwałego zalewania, dlatego ważne jest wybranie docelowego stanowiska już przy sadzeniu i wykonanie drenażu na dnie dołu. Sadzi się od marca do maja lub od września do października. Po posadzeniu korzystna jest ściółka z kompostu liściowego lub drobnej kory, która utrzymuje wilgoć i chroni płytki system korzeniowy. Podlewanie powinno być regularne, zwłaszcza w pierwszych latach i podczas długotrwałej suszy, ale bez przelewania. Nawożenie powinno być umiarkowane, odpowiednia jest niewielka wiosenna dawka kompostu lub nawozu do roślin kwasolubnych. Cięcie ogranicza się do usuwania uszkodzonych lub niewłaściwie rosnących gałęzi krótko po przekwitnieniu, ponieważ roślina źle znosi silniejsze cięcie. W pojemniku uprawia się ją wyłącznie w większym naczyniu z bardzo dobrym odpływem wody i z ochroną bryły korzeniowej podczas zimowania. W polskich warunkach klimatycznych odmiana jest mrozoodporna do około -17 do -20 °C, a starsze rośliny w osłoniętym miejscu bywają bardziej niezawodne niż młode nasadzenia. Przy sadzeniu grupowym zaleca się rozstawę około 80–100 cm, czyli około 1–2 rośliny na m². Ze szkodników mogą pojawić się mszyce lub misecznikowate, z chorób głównie fytoftorowa zgnilizna korzeni, plamistości liści oraz uszkodzenia pędów po mokrej zimie. Dla początkujących to piękna, lecz wrażliwsza na stanowisko odmiana, która odwdzięcza się tam, gdzie ma spokój, przepuszczalną glebę i zimową ochronę przed nadmiarem wilgoci.

Autor: Kristýna | Rewizja: 07.04.2026