Wiązówka dłoniasta 'Nana' - Filipendula palmata 'Nana' Filipendula palmata 'Nana'

Opis szczegółowy produktu

Filipendula palmata 'Nana' - zwarta, kłączowa bylina z rodziny różowatych, wywodząca się z gatunku rozpowszechnionego we wschodniej Azji od wilgotnych łąk po widne skraje lasów. W ogrodzie tworzy regularne kępy, które powoli rozrastają się na boki i utrzymują kształt bez podpór. Liście są wyraźnie dłoniasto podzielone na 5–7 klap, z delikatnie piłkowanym brzegiem i wyraźną unerwieniem, w sezonie ciemnozielone do świeżo zielonych, jesienią często z cieplejszymi pomarańczowymi do czerwonych tonami. Od lipca do sierpnia nad liśćmi wyrastają przewiewne, wiechowate kwiatostany o długości około 10–20 cm, złożone z drobnych różowych kwiatów z pęczkami pręcików. Kwiaty i liście mogą mieć delikatny, miodowo słodki zapach i są chętnie odwiedzane przez zapylacze. W wazonie kwiatostany zazwyczaj utrzymują się przez kilka dni, pod warunkiem że zostaną ścięte w fazie świeżo otwartych kwiatów. Wysokość w czasie kwitnienia wynosi około 30–40 cm, szerokość kępy zazwyczaj 40–50 cm. Sprawdza się w przednich partiach rabat, w obwódkach bylinowych przy ścieżkach, na brzegu wody i w pojemnikach, gdzie różowe wiechy działają jak delikatna zasłona nad liśćmi. W kompozycji dobrze komponuje się z funkiami, paprociami, tawułkami, bodziszkami i turzycami, dodając lekkości bez „ciężkiej” masy wysokich tawuł.

Uprawa: Długowieczna bylina na stanowisko słoneczne do półcienistego, najlepiej w umiarkowanym zaciszu i w mikroklimacie o równomiernej wilgotności gleby. W cieplejszych rejonach korzystne jest lekkie zacienienie w południe, ponieważ susza skraca kwitnienie i prowadzi do zasuszania liści. Preferuje glebę próchniczą, żyzną, świeżą do wilgotnej, z dobrym drenażem, orientacyjnie pH 6,0–7,5. Sadzenie odbywa się od marca do października. Odstępy dobiera się w zależności od wzrostu: zwarte odmiany 35–45 cm, średnie 50–60 cm, okazałe gatunki 70–90 cm. Podlewanie jest ważne głównie w pierwszym roku i podczas letnich upałów, kiedy gleba jest stale lekko wilgotna, krótkotrwałą suszę znoszą raczej gorzej. Nawożenie wczesną wiosną kompostem lub nawozem organicznym sprzyja kwitnieniu, wysokie dawki azotu nie są wskazane. Ściółka z liści lub kompostu o grubości 3–5 cm stabilizuje wilgoć i ogranicza chwasty. Kwitnienie przypada najczęściej na czerwiec do sierpnia w zależności od gatunku i odmiany. Po przekwitnięciu łodygi kwiatowe mogą pozostać jako struktura, jesienią lub późną zimą suche części nadziemne usuwa się przy ziemi. W pojemnikach uprawia się w głębszej doniczce z drenażem i podłożem o wyższej zawartości materii organicznej, podlewanie jest częstsze, a zimą ochrona bryły korzeniowej przed przemarznięciem jest pomocna. Mrozoodporność jest zazwyczaj wysoka, większość tawulików wytrzymuje niezawodnie -25 °C, a u wielu gatunków podaje się nawet około -34 °C. Spośród chorób może pojawić się mączniak, plamistość liści lub szara pleśń przy zagęszczeniu i długotrwałym zawilgoceniu liści. Spośród szkodników pojawiają się mszyce i ślimaki, lepsza cyrkulacja powietrza i zrównoważona wilgotność zmniejszają ryzyko problemów.

Autor: Krystyna | Rewizja: 26.01.2026