Wiciokrzew podobny Lonicera similis var. delavayi

Opis szczegółowy produktu

Wiciokrzew podobny - pochodzi z zachodnich Chin, gdzie rośnie na skrajach zarośli i lasów. Do Europy trafił na początku XX wieku dzięki zbiorom J. M. Delavaya. Szybko zyskał popularność jako niezawodnie rosnący krzew pnący. W naszych warunkach klimatycznych tworzy półzimozielone pnącze o wysokości 4–6 m i szerokości około 2–3 m, zależnie od sposobu prowadzenia. Pędy przewieszają się łukowato. Liście są naprzeciwległe, jajowate, długości 4–8 cm, z wierzchu błyszczące i ciemnozielone, od spodu jaśniejsze. W łagodne zimy utrzymują się na roślinie. Od czerwca do września na końcach młodych pędów pojawiają się rurkowato-lejkowate kwiaty o długości 4–6 cm, zebrane w niewielkie wierzchotki. Pąki są z zewnątrz często lekko różowe. Rozwinięte kwiaty są początkowo kremowobiałe, z czasem przybierają kremowożółtą barwę i wydzielają słodki, korzenny zapach, najsilniejszy w ciepłe wieczory. Nektar przyciąga pszczoły, trzmiele i ćmy, dlatego wiciokrzew sprawdza się jako cenna roślina zarówno w ogrodach naturalistycznych, jak i miejskich. Pod koniec lata i jesienią dojrzewają drobne, kuliste jagody, czarne do ciemnofioletowych. Stanowią pokarm dla ptaków, natomiast nie nadają się do spożycia przez ludzi. Wiciokrzew podobny dobrze wygląda jako pachnące, pnące tło pergoli, przy tarasach i wejściach do domu, na kratach przy murach oraz w połączeniu z zimozielonymi krzewami. W kompozycjach dobrze współgra z różami pnącymi w odcieniach kremowych i różowych, z hortensjami ogrodowymi i bukietowymi oraz z bylinami cieniolubnymi, takimi jak funkie, ciemierniki czy żurawki.

Uprawa: Zaleca się stanowisko od pełnego słońca po półcień. Najlepiej, gdy korzenie mają chłodniejsze, lekko zacienione miejsce, a górne partie pędów dostęp do światła. Sadzonki wiciokrzewu podobnego w pojemnikach dobrze się przyjmują po posadzeniu i szybko obrastają przygotowaną podporę. Gleba powinna być średnio ciężka, próchniczna, żyzna, przepuszczalna i umiarkowanie wilgotna, o odczynie od lekko kwaśnego do obojętnego, w przybliżeniu pH 6–7. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października w odległości około 40–60 cm od podpory. Jedno pnącze pokrywa odcinek 1–2 m. Po posadzeniu wskazane jest regularne podlewanie, jednak bez zalewania. Starszym roślinom wystarczy dodatkowa woda w okresach suszy oraz ściółka z kory nad bryłą korzeniową. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -20 °C. W wyżej położonych i wietrznych miejscach lepiej sprawdza się stanowisko osłonięte. Cięcie wykonuje się głównie po kwitnieniu. Usuwa się wtedy stare i przemarznięte pędy, a pozostawia młodsze, które kwitną najobficiej. Z chorób i szkodników mogą wystąpić mszyce i mączniak prawdziwy. Ich pojawienie się ogranicza przewiewne stanowisko, równomierna wilgotność gleby oraz umiarkowane nawożenie kompostem lub nawozem do krzewów kwitnących. Po posadzeniu dwóch lub więcej roślin obok siebie w ciągu kilku lat powstaje gęsta, pachnąca ściana. Daje ona schronienie ptakom i cień miejscu do wypoczynku.

Autor: Nikol | Rewizja: 4.12.2025